Op weg naar de top!

Nog ruim 5 week en dan is het zover!, dan begint voor mij weer een nieuwe uitdaging. Nou ja een jaar geleden was ik de uitdaging al aangegaan. Intussen veel gesport, afgevallen en bezig geweest met de voorbereidingen op de expeditie en daar gaat natuurlijk het meeste tijd inzitten. Het begon om precies te zijn ergens in maart vorige jaar met een bericht op intranet van het werk. De opgave voor de informatieavond was snel gedaan, en er begon een soort van afvalrace. Ik was namelijk als 11de op de reservelijst geplaatst. Dat was natuurlijk eerst een teleurstelling, maar in de maanden die volgden viel een na de ander af.

Zo mocht het dus gebeuren dat ik ineens ook ingeloot was. Zelf ben ik altijd wel te porren voor iets nieuws, maar zelfs ik heb in het begin niet gedacht dat ik dit door zal zetten. Thuis waren ze vanuit gegaan dat het wel weer na een tijdje overgewaaid zal zijn, maar dat is dus niet zo. Het feit is dat we (de groep) op 13 april in het vliegtuig stappen richting Marokko. De afgelopen maanden heb ik veel getraind in de sportschool, weer aan het hardlopen en wandelen geslagen, waardoor de nodige kilo's verloren gingen. Tja want ik neem natuurlijk niet alles mee naar boven. Na al die tijd van trainingen ben ik er klaar voor, we gaan er een mooie expeditie van maken. Aan de groep zal het niet liggen, want dat zijn met elkaar allemaal geweldige mensen, met samen 1 doel! Namelijk samen boven op de Toubkal te staan!!!!!

Ik ben er klaar voor!!!!

zie: www.politie-expeditie.nl

Rogier

Training op hoogte

Het gaat hard met de weken, de tijd vliegt voorbij, vandaag alweer de voorlaatste training. Ook dit keer was het voor de noordelijk wonende deelnemers een hele reis. Bergschenhoek was dit keer de bestemming. Aangezien er gezegd werd dat de volgende training in het midden van het land zal zijn was ik in de veronderstelling dat Bergschenhoek en of ander gehucht nabij Apeldoorn was. Maar een blik op de kaart leerde me dat het onder de rook van Rotterdam was. Ik heb de landkaart op alle mogelijke manieren vastgehouden maar hoe kan ook Bergschenhoek kwam maar niet richting het midden. Ik denk dat wij met de totaal gereden kilometers naar trainingen allang en breed in Marokko hadden gezeten, maar goed het is voor de goede zaak!

Rond half zeven stond Marijke me al op te wachten bij de ontmoetingsplek, onderweg hebben we Hendri opgehaald bij DE toren (Staphorst). Daarna zijn we vlotjes doorgereden naar Apeldoorn waar Gwen ons al stond op te wachten met haar busje. Gereden worden in een busje is toch wel erg lekker!! Ik bedoel dan niet alleen de catering welke verzorgd was door Hendri. Na de koffie duurde het niet lang voordat Hendri en ik in een schoonheidsslaapje gesukkeld waren, laat de dames maar mooi kletsen. Voor de verandering waren we op tijd, nee zelfs te vroeg!

Na de koffie hebben we een flink stuk gelopen, waarbij we met bijna alle elementen van het weer te maken kregen. De zon, hagel, natte sneeuw, regen en wind waren allemaal van de partij vandaag. Niemand van de groep leek zich er druk om te maken, en we zijn inmiddels wel wat gewend (vooral na de 2daagse van Egmond). Na de wandeling wachtte Said ons op met een heerlijke kop warme soep. Alleen de balletjes waren verdwenen, en heb niet echt begrepen wie hier verantwoordelijk voor was… Terwijl wij aan het lopen waren hebben Said, Marije en Hans niet stil gezeten en hebben voor iedereen van de groep de kledingpakketten klaar gemaakt. Per persoon een hele stapel kleding. Na het eten was het passen en eventueel ruilen met elkaar. De kleding ziet er goed uit! Na het passen en bewonderen van de kleding gingen vier man van de groep de klimtoren op om gezamenlijk met de politievlag naar beneden af te dalen. Het leek erop dat iemand hoogtevrees had, want het duurde al met al best lang, maar ja dat is het meestal voor de wachtenden beneden. Het was een spectaculair gezicht om ze zo met de vlag aan de wand te zien hangen!

Met het uitreiken van de kleding komt toch steeds meer het besef dat het nog maar 6,5week duurt voor de uitdaging begint! Zoals eerder geschreven vliegt de tijd!. Ben ik er zelf klaar voor?, ja ik denkt het wel nee weet het wel zeker!, is de groep er klaar voor?, ja helemaal! Samen zullen we deze expeditie tot een goed einde brengen! In maart is de laatste training, dan zullen we onder andere het lopen met stijgijzers oefenen.

Rogier

Toubkaltraining Egmond aan zee

Het is 10 voor 6 op de Zaterdagmorgen wanneer ik door de stromende regen richting het Hoofdstation van Groningen toog. Het regende niet een beetje maar echt hard, dus dat beloofde wat voor de komende twee dagen. Twee dagen die in teken staan van de voorbereiding op de Toubkal-expeditie. Regen of niet heb er in elk geval veel zin in. Waarschijnlijk was ik niet al te goed wakker nog want had niet meteen door dat Hendri en Marijke mij al stonden op te wachten in een busje. Samen reden we door de stromende regen richting Alkmaar. Daar voor de verandering op tijd aangekomen druppelden de andere groepsleden ook binnen. Niet alleen onze “ Anders Validengroep ” was present maar ook de leden van de
Sciencegroep waren aanwezig. Het scherp vertrekken om 08:15 liep even wat anders door omstandigheden maar op den duur zaten we me zn allen in 3 busjes.
De start verliep ook voorspoedig zodat we al snel op het strand bij Egmond aan zee liepen richting Bergen aan zee. Met al die plaatsnamen welke op zee eindigen zal je makkelijk verkeerd kunnen lopen maar nu konden we maar een kant op! Intussen was het gaan regenen en heel gelukkig bleef het bij een (forse) bui, en later kwam zelfs de zon door. Intussen lopen we lekker door, lekker keuvelend over van alles en nog wat met de groep genieten we van de omgeving. Het is werkelijk prachtig lopen aan de kust, vooral wanneer je het niet zo vaak ziet. De woeste golven welke hun krachten loslaten op de kustlijn maakt altijd wel indruk. Ik zing heel hard Dansen aan de zee van Bløf mee. Gelukkig voor de rest van de groep alleen in mijn hoofd…. Samen vreten we die 21 kilometers lopende op, voor de een gaat het wat makkelijker dan voor de ander. Ook al waren er wat blaren er werd flink gebikkeld!, maar ja een taxi bellen helpt niet Said!!

Na de laatste stempeltje gezet te hebben kwamen we weer terug in Alkmaar in de spotzaal welke tevens ook onze slaapplek zal worden. De sfeer zat er goed in, al ging het zingen onder de douche toch niet helemaal zuiver. Nadat we bij waren gepraat tijdens de briefing gingen we een hapje eten in Alkmaar. Het eten was lekker en met de groep weer supergezellig, de bediening daar in tegen was een beetje van slag maar ja dat kan gebeuren als je zn grote groep ambtenaren bij elkaar ziet. Terug gekomen in de sportzaal was het tijd om te gaan pitten, maar eerst nog wat gezelschap voor Vincent geregeld! Het was balen voor hem, want de Vincent en de pop pasten niet in een slaapzak helaas voor Vincent! Scherp om 22:15 ging het licht uit!!! Stilte!!!! Nou ja stilte, er waren een paar fanatieke snurkers onder ons, nee namen gaan we niet noemen want we houden het wel leuk! Zelf heb ik er niets van vernomen want als mijn gehoorapparaten uitgaan is het helemaal stil, maar voor de mensen die het wel meekregen, die weten wat ze zeker niet moeten vergeten mee te nemen naar de Toubkal, juist oordopjes!
Toen was het stil………………




6:58 uur scherp op de Zondagochtend, het grote licht gaat aan en iedereen is in beweging. Zucht het kan nooit geen half acht zijn dacht ik bij me zelf, en wil verder mijn slaapzak induiken maar naar een blik op de klok geworpen te hebben bleek het dus ruim anderhalf uur eerder te zijn!. Snel in de kleren en aan het ontbijt, een ontbijt in de sportzaal met gebakken eieren en spek. Iedereen lijkt klaar voor deze tweede dag! De tweede dag blijkt totaal niet op de eerste, het is veel harder gaan waaien en jawel het regent! Maar ja daar laten we ons niet van weerhouden, en gingen met goede moed op weg naar Egmond. Opvallend minder deelnemers dan een dag eerder, maar ja het is ook Zondag en dan blijven de meesten wel in bed!

Snel stempelkaart laten stempelen we zijn weer op weg!. Net als op de eerste dag liep het eerste stuk (van 8 a 9 km) over het strand maar dan nu de andere kant op. Waarschijnlijk vonden de weergoden dat we het gister het te makkelijk hadden (of Hans heeft ze gebeld) en deden er nu een schepje boven op. De wind beukte de groep uit elkaar zodat we in een lange sliert over het strand liepen. Niet alleen de wind maakte het zwaar maar ook de regen die onbeperkt en volop uit de hemel kwam vallen maakte de eerste kilometers al tot een zware tocht. De term uitwaaien heeft voor de meesten van ons na dit weekend wel een andere betekenis gekregen. Dat het zwaar was bleek wel uit het uitvallen van Vincent die teveel last kreeg van zijn gewrichten. Jammer want het is bij mij altijd nog samen uit, samen thuis. Maar als het niet meer wilt houdt het op.

Om even bij te komen hebben we in een strandtent van een heerlijk kop koffie genoten. Na de koffie trokken we de duinen in waar we veel minder last hadden van de wind, en inmiddels was het gestopt met regenen. Net zoals op de eerste dag liepen we door een prachtig gebied. Later kregen we te maken met nog een uitvaller, Mieke was niet helemaal de 100 procent, mede door de goede verzorging van Marije ging het al snel beter. Verder lopen was voor haar geen optie. Daarna duurde het ruim 40 minuten voor er hulp vanuit de wandelorganisatie kwam, het noodnummer op de kaart van de organisatie bleek niet te werken. Slordige fout dus! Het is allemaal wel goed gekomen, en met een vertraging liepen wij achterblijvers verder. Met een flinke pas haalden we de rest van de groep weer bij. Als groep liepen we de laatste kilometers vlotjes naar de finish. Het is jammer van de twee uitvallers op de tweede dag maar beter nu dan straks op de Toubkal denk ik dan maar. Na de finish kregen we allen een mooie medaille als herinnering. Een herinnering aan een superleuk weekend met hele leuke mensen. Een stel mensen met hetzelfde doel kweekt altijd eendracht maar heb het idee dat de groep elkaar heel goed ligt! Dit weekend kenmerkte zich door gezelligheid, eendracht en soms gein. Als dit weekend de voorbode is voor de Toubkal straks gaat het helemaal goed komen!

Over 10 weken is het al zover.!

Toubkaltraining Biezenmortel

Na een paar uurtjes slaap ging vanmorgen (Zaterdag) om 5 uur de wekker. Ik had een aardige reis voor de boeg. De reis ging via Assen, waar Marijke me op stond te wachten naar het mooie Biezemmortel. Onderweg pikten we Hendri op en reden met de Tomtom (wel doen wat de Tomtomjuf zegt) haast blindelings naar Biezenmortel, een klein plaatsje waar ik nog nooit eerder van gehoord had. Daar kwamen we rond 09:25 uur aan, dus niet scherp om 9 uur (sorry Hans). De groep stond al ongeduldig te wachten, dus we konden zo vanuit de auto in de benen, en dat was niet erg want was wel weer toe aan wat beweging. Het was een prachtige dag, niet te koud en een heerlijk zonnetje brak door. De omgeving was ook uniek te noemen, het is een Nationaal Park waar de Loonse en Drunense Duinen onder vallen en is ruim 3.500 hectare groot en ligt tussen de steden Tilburg, Waalwijk en 's-Hertogenbosch. Kenmerkend zijn de vlakten met stuifzand, zeer uitgestrekt en daar was het vandaag ook om te doen. Samen met Wilbert was het flink ploeteren door het mulle zand. Ik zelf was gekleed in 3 laagjes kleding (waaronder een thermoshirt) en kreeg het al flink warm, maar dat maakt allemaal niets uit. De trainingen horen ook lekker zwaar te zijn en er mag best wel even gebikkeld worden toch?.




Na een stuk gelopen te hebben door het zand en bospaden even heerlijk in het zonnetje gezeten, waarbij Wilbert het een en ander vertelde over de Expeditie. Het is een gezellig groep mensen, en de tijd vloog ook voorbij, beetje kletsen, beetje foto’s maken. Onderweg hebben we nog een kop koffie genuttigd in een restaurant waarvan mij de naam even ontschoten is. Het laatste stuk liepen we over een zogeheten bikerpad, om de haverklap verjoeg Wilbert met zijn harde roep “ fietser ” al het wild in de omgeving, maar dat was ook wel nodig want die fietsers of beter gezegd bikers kwamen er soms met een rotgang aanzetten en die verwachten natuurlijk ook geen groep loslopende ambtenaren op hun pad. Na ongeveer 5,5 uur op pad te zijn geweest kwamen we weer bij het beginpunt terug. Tijd voor een lekker biertje.

Vandaag zag ik de meesten van de groep voor het eerst ( de eerste training heb ik gemist door omstandigheden) en had het gevoel dat er meteen wel een klik is, misschien is dat niet zo raar want we hebben immers allemaal hetzelfde doel, de beleving er naar toe zal voor iedereen anders zijn maar we werken er wel als groep naar toe dat we in april volgende jaar met zn allen boven op de top staan!
Als we met zn allen de schouders er onder zetten gaat dit naar mij idee wel lukken. De volgende gezamenlijke training is pas in Januari 2012 en wel in Egmond aan Zee waar we als groep meedoen aan de wandelmarathon.

Rogier

Eine neue liebe

Soms is de klik er meteen, dan hoef je er geen uren om een te draaien. Soms is het meteen wederzijds, en dan lijkt het net of ze altijd al op je komst heeft zitten wachten. De puzzelstukjes vallen in elkaar, of beter gezegd het laatste stukje puzzel komt zij net mee aan zetten. Beiden altijd kritisch en niet al te makkelijk als het gaat om het vinden van een nieuwe partner. Velen zijn afgewezen omdat ze gewoon niet voldoen aan je strenge eisen. Maar dat mag ook wel, want je moet er immers heel lang mee doen. Een dag zoals deze lijkt door het lot bepaalt te zijn, want eigelijk was ik niet echt van plan er heen te gaan,want het was wel even 45 min heen en 45 min terug lopen.

Na elke keer passen, passen, praten, lopen, nogmaals passen denk ik dat ik de ware gevonden heb. Wie had dat gedacht dat het ooit nog eens zal gebeuren? en dat in de wetenschap dat ik erg moeilijke voeten heb. Maat 44 en meer, plat en spreidvoeten geven je ook niet alle ruimte op de markt! Gelukkig heeft ze C-niveau want dat was voor mij wel een eerste vereiste. Ze is Duits maar dat vormt voor mij geen probleem, ieder zn gebrek denk ik dan. Op finacieel gebied moet een en ander nog besproken worden maar daar komen we vast wel over uit! Binnenkort daten we weer.....

Mag ik aan jullie voorstellen

Meindl AIR REVOLUTION 7.1!!!!!

You got the silver

Hey baby, what's in your eyes?
I saw them flashing like airplane lights
You fill my cup, baby, that's for sure
I must come back for a little more

You got my heart, you got my soul
You got the silver, you got the gold
You got the diamonds from the mine
Well thats all right, it'll buy some time

(Instrumental)

Oh tell me, honey, what will I do
When I get hungry and thirsty too
Feeling foolish and thats for sure
Just waiting here at your kitchen door?

Ooo baby, whats in your eyes?
Is that the diamonds from the mine?
What's that laughing in your smile?
That's alright, I dont care

Oh babe, you got the soul
You got the silver, you got the gold
A flash of love, has made me blind
I don't care, no, thats no big surprise

Toubkal - توبقال expeditie

Vanaf 13 april ga ik samen met een groep collega's proberen de top van de Toubkal te bereiken. Weer een nieuwe uitdaging voor mij, en iets wat ik nog nooit eerder gedaan heb. Deze groep collega's zijn niet zomaar collega's want allen hebben net als ik een beperking. Ik heb zelf hekel om het woord te gebruiken maar de expeditieleidng heeft er '' anders validen '' van gemaakt, en dat klinkt op zich nog wel aardig of niet?. De keuze om hier aan mee te doen was eigenlijk snel gemaakt. Het lijkt me een hele kick om samen met een groep daar het Atlasgebergte te lopen en zoiets moet je gewoon een keer meegemaakt hebben. Verder ben ik zelf niet vies van een nieuwe uitdaging.

Maar goed de Toubkal,

De Toubkal (Arabisch: توبقال) is een bergtop in zuidwestelijk Marokko. Met een hoogte van 4167 m is het de hoogste berg van het Atlasgebergte en van geheel Noord-Afrika. De berg ligt 63 km ten zuiden van de stad Marrakesh, in het Nationale Park Toubkal. Ik kan er heel verhaal van maken maar het onderstaand filmpje geeft het goed weer wat me daar te wachten staat!

De voorpret is inmiddels begonnen, met het zoeken naar de juiste bergschoenen, kleding en andere toebehoren. Verder zal er flink getraind moeten worden, maar met een doel als deze kan het aan de motivatie niet liggen.

zie voor meer informatie: www.politie-expeditie.nl/index.html

vanzelfsprekend hou ik jullie op de hoogte van de vorderingen!!

De zomer is dood!

De zomer is dood, hartstikke dood! Het is overdag niet warmer dan 15 graden, regen en wind het lijkt herfst. Het lijkt net alsof iemand boven ergens de stekker uit de zon heeft gehaald! Misschien is dit wel de einde der tijden. In Zuid-Afrika sneeuwt het en in Italië ligt het witte goedje ook al. Ik denk dat er iemand er boos is en daarom de stekker eruit heeft getrokken. Bekijk het maar stel klojos dacht hij terwijl hij de stekker uit de contactdoos rukte. Misschien staat hem de winnaar van de Tour 2011 hem wel niet aan, of misschien is boos vanwege Noorwegen of gewoon een slechte dag. Wie zal het zeggen?, een ding weet ik wel het is niet eerlijk! Complete gezinnen gaan kapot op de te koude campings, bootjesvaarders op de grote meren zijn eigenlijk alleen maar aan het hozen, want voor ze het door hebben liggen ze met boot en al op de bodem. Zielig denk je dan, maar laten we es 8000 kilometer verderop kijken, Daar gaan mensen dood van de honger omdat het al tijden niet meer normaal geregend heeft. Het is maar 8000 km verderop waar ze een droogteperiode meemaken die hun 60 jarenlang bespaard is gebleven. Als je het dan laat sneeuwen in Zuid-Afrika ben je gewoon een gemene vent! Laat je toch niet zo kennen!, Hoogerland wint nog wel een keer de tour, en gekken zoals in Noorwegen heb je helaas overal en als je dan gewoon een slechte dag hebt blijf dan gewoon in bed!

Maar, dit weer heeft ook zijn voordelen!!! Ja het is echt waar. Dat heb ik afgelopen Zondag ervaren, het was echt een Zondagse dag waarbij je liever de hele dag in bed blijft liggen met een mooie meid of bij gebrek daaraan een goed boek. Het was echt een Zondagse regenachtige dag dus perfect weer om te gaan hardlopen! Het Noorderplantsoen was bijna voor mezelf, en dat loopt heerlijk om niet aldoor te hoeven op te passen voor loslopende honden en kinderen. In de anderhalf uur waarin ik mijn rondjes liep waren er welgeteld 5 andere hardlopers. 4 er van waren snelle(re) jongens (die vaak na 2 rondjes alweer stoppen) Een ding hadden we gemeen, we waren alleen in onze tuin, heerlijk alleen drijfnat worden, dwars door de waterplassen stuiven, mijn jeugd bloeit dan weer op met dit weer. Ik zie heel voorzichtig mensen met een wit hondje proberen een grote waterplas te omzeilen. Tevergeefs, wanneer ik er aan kom lopen ga ik er gewoon dwars door de waterplas heen heerlijk toch?, krijg nooit geen commentaar, maar met dit soort weer gaat de CI natuurlijk ook niet in….

Nadat ik dat Alpe d'Huez van het Noorderplantsoen (de bult achter Waar Jantje de pruimen zag hangen) beklommen had kwam ik er een dame tegen, drijfnat in haar katoenen sweater en dat zonder sportbeha. Zelfs een leek op gebied van sportbeha’s ziet dat het kind nodig eentje moet hebben. Ze loopt verder alsof ze elk meteen kan bevallen, dat ik er op dit moment er ook zo bij loop doet er natuurlijk even niet ter zake! Eigenlijk zal hier ook Giro 555 voor moeten worden aangesproken, want het is natuurlijk best wel gevaarlijk om zo zonder te lopen, maar heb zelf nog nooit een dame zonder knock-out zien gaan. Nadat ik de Col du Galibier, Col du Tourmalet en de Col de la Bonette ( zijn de andere drie heuveltjes in het Noorderplantsoen) had bedwongen zag ik weer een wit hondje met baasje en een grote plas regenwater………..

Kortom tis heerlijk weer!!!!!!

Hoogerland de bikkel

Neer, we gaan neer
Neer, we gaan neer
En deze keer
Niet bij nacht
Niet bij ontij
Of slecht weer
Neer, We gaan neer
(blof)

De tour is weer volop bezig, elke dag schijnt er wel weer wat te gebeuren. De tour 2011 is er een om niet snel te vergeten. De een valt nog harder dan de ander. Zoals ook vandaag Johnny Hoogerland. De koplopers werden geschept door een auto uit het karavaan!. Te bizar voor woorden, de ongelukkige Hoogerland kwam met een gang van 50-60 km volop in het schrikdraad terecht! Ondanks de verwondingen stapte hij op de fiets! Dit is een Bikkel!, hij verdient voor mij part de nobelprijs voor Bikkels! Ongeacht of Hoogerland dinsdag op de fiets stapt is hij voor mij een echte winnaar! Echte Zeeuwen schijnen nooit op te geven. Wat rest ons? boycotten die hap! Bij deze roep ik dan ook alle caravantrekkende Nederlanders terug uit Frankrijk, Koop geen Franse producten zoals wijn,stokbrood, kaas ect meer. Zal mijn zus en haar vriend moeten bellen die ergens op een camping zetten, inpakken en terugkomen! De Franse ambassadeur moet op het matje worden geroepen en we deletten met zn alleen tv5 van onze tv! Dit moet lijkt me een duidelijke boodschap zijn!

(over)Morgen maar weer gewoon kijken met zn allen........

The good old times

The good old times zijn terug gekomen, nou ja gedeeltelijk dan. Het lopen gaat steeds beter, de rondjes in het park worden steeds sneller en beter. Ik denk dat ik wat basistempo tijden het hardlopen weinig tot niets heb ingeleverd. Wel moet ik zeggen dat wanneer ik er echt voor ga (dus op toptempo) het van alle kanten op zwiepert, het is net alsof je dan een te zwaar beladen vrachtwagen bestuurd. Het verbaasd me enigszins dat ik nog niet aan de kant ben gezet wegens te zware lading. Maar hoe vaker ik zal lopen des te minder ik daar last van zal hebben. Nog even en het loopt weer zoals het was, en dat moet ook nodig want hardlopen is nu eenmaal heerlijk!! Het hardlopen maakt je hoofd leeg en als je dan thuis komt na flink gelopen te hebben heb je echt een soort van hoogtepunt! Ik kan me de dagen nog herinneren dat ik 3 uren achtereen liep, door de mooiste stukjes natuurschoon en dat met weer of geen weer. Nu is het effe dichtbij huis, namelijk het noorderplantsoen. Het is toch niets heerlijkers dan door de modder te stampen in het Noorderplantsoen, en dat het liefst met wat regen erbij. De gehoorapp gaat dan in een plastic puutje maar dat neemt het lekkere gevoel niet weg! Al geeft het wegstoppen van de CI of gehoorapp wel wat problemen, want eens een keer sprak een leuke dame me aan in het Noorderplantsoen,tja als je dan je hoormiddelen in een plasticpuutje hebt zitten schiet je er niets mee op. Insha'Allah, zeggen we dan, zoals God het wil, en die wilde duidelijk niet dat ik met vrouwelijk schoon in contact kwam. Die beste God had vast bedacht dat ik eerst beter aan mijn conditie kon gaan werken. Eigenlijk heeft hij groot gelijk!!! Beetje bij beetje gaat het lopen helemaal weer de goede kant op, het heeft even tijd nodig maar ja die neem ik dan ook rustig!


Naast het lopen kwam er ook nog iets anders uit de old good times voorbij draven. Ik heb het nu over een computerspelletje, en wel mijn allereerste computerspelletje ooit. Ik praat nu over de commandore 64. Juist, een computer uit de steentijdperk, waarbij je een spelletje moest inladen met een cassetterecorder. Het inladen van zn spelletje duurde dan ongeveer 10 minuten, Ja het is echt waar!! Mijn allereerste spelletje op een computer was blue max (1983). Het is een vliegspel waarbij je van alles moet platgooien, een stom oorlogsspelletje. Het blonk uit in zijn eenvoud, wat gebouwtjes, vliegtuigjes en minimale graphics en dat was urenlang spelplezier. Het heeft maar liefst 64 k RAM. Volgens mij heeft mijn Phone (waar ik ook eens op bel) meer geheugen!. Per toeval ontdekte ik het spelletje op internet en sindsdien probeer ik mijn scores uit 1988 te evenaren maar ik kan je wel vertellen dat het niet zonder slag of stoot gaat......

The Good old times are back!……………..

Puutjedag

Het was een heerlijke Zondag, de zomer liet zich eindelijk weer eventjes van zijn goede kant zien. Omdat ik het nogal te doen heb met de Grieken en hun financiële huishouding besloot ik weer es bij Fortuna (de beste Griek van Groningen) eten te halen. Omdat het altijd even wat tijd kost om een overheerlijke mixed grill klaar te maken besloot ik buiten te wachten met een ouzo. Ik voelde dan ook helemaal een echte Griek, want volgens een of andere branieschopper in Den Haag doen de Grieken in hun land zelf niets anders dan zitten onder een boom en ouzootjes drinken! Nou deze Grieken hier heb ik dat nog niet zien doen, tja alleen koffie en fris maar ja dat is heel wat anders….

Maar goed ik zat te wachten op deze hele mooie dag, en toen ik zo al die mensen die voorbij kwamen op hun fietsen, scooters, lopende of anders viel me een ding op. Bijna iedereen en dan bedoel ik ook echt bijna iedereen had een plastic puutje (Gronings voor een plastic zakje) bij zich. Het is altijd wel handig van die gedrukte puutjes want dan zie je meteen waar men het eten weg heeft gehaald. De ene had zijn eten weg bij Chinees Chung Lang, de andere Chung long en om het nog effe moeilijker te maken de patatboer is sinds jaren ook een Chinees alleen die puutjes kan ik niet lezen omdat men ze altijd binnenstebuiten gebruikt, net alsof men zich er voor schaamt, schamen ze zich omdat ze alweer patat eten of zal het een soort schaamte zijn omdat de Chinezen een typisch Hollands iets afgepakt hebben?.

Dat gesjouw op Zondag met een puutje door mensen die geen zin hebben om te koken omdat het Zondag is of in dit geval het erg mooi weer was. Het is erg makkelijk om een puutje te gebruiken, maar toch zet het gebruik van een puutje je aan het denken. Als je al die puutjes die je zelf alleen al gebruikt op jaarbasis bij elkaar legt zullen de meesten er op zijn minst van opkijken dat het er zoveel zijn! En dat is dan nog maar een persoon, de buren, zussen, broers enzo komen daar nog bij!. Maar dat is ook niet zo gek, want in de meeste winkels vragen ze beleefd of het in een puutje moet. Eigenlijk is dat helemaal fout, want bijvoorbeeld op de Stille Oceaan, tussen San Francisco en Hawaï, drijft een serie vreemde objecten. Het is een soort eiland, tien jaar geleden ontdekt, die minstens zo groot is als Frankrijk, Spanje en Portugal samen!!!. Het gaat om een kolossale drijvende hoeveelheid plastic. Afvalplastic om precies te zijn, voornamelijk afkomstig van de stranden van de Amerikaanse westkust. Dit is nog maar een voorbeeld wat puutjes met de aarde kan doen, hoeveel puutjes mogen dat wel niet zijn? We moeten ons gaan schamen, want met al die puutjes op Zondag helpen wij onze moeder aarde om zeep!

Ik zie een blondine haastig voorbij fietsen met een puutje, zal ze het weten?, misschien weet ze het al en fiets daarom zo hard om de wereld te redden? Ik zie een oud vrouwtje met ene rollator voorbij schuiven met jawel een puutje voorop, het gaat allemaal erg langzaam maar ach haar tijd is toch eerdaags gekomen, ik zie het gewoon aan haar ogen en ze schuifelt rustig door. Dan zie ik een man voor komen fietsen en die heeft maar liefst beide fietstassen volgepropt met plastic puutjes met daarin wat eetbaars. Kan het die man echt niets schelen dat de aarde zo wel heel snel aan zijn einde komt? Lang kijk ik die man na, intussen zie ik flitsen van boze klein en achterkleinkinderen voor me, ze zijn boos op mij want ergens ver in de toekomst is de aarde zo verkloot dat zij nooit maar dan ook nooit buiten kunnen spelen en opa heeft er niets tegen gedaan! Even overweeg ik de leidingen door te laten knippen bij de dokter morgen, dan maar geen kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en ga zo maar door. Beter zo dan al die boze kinderblikken later, maar al snel wordt ik uit deze overpeinzing gehaald, een van de dames van Fortuna staat voor me met mijn puutje, en snel maak ik (beschaamd dat ik ben) dat ik wegkom……

Dus puut verstandig of puut niet….

RIP Clarence Clemons