Beperkt?

Mensen met een handicap moeten zich door allerlei nauwe bochten wringen om iets voor elkaar te krijgen. Over dat voor elkaar krijgen heb ik het niet over reuzenachtige bergen beklimmen, of van Frankrijk naar Engeland zwemmen. Nee ik heb het over iets eenvoudigs als het verkrijgen van hulpmiddelen. Het is voor mij bijvoorbeeld wel makkelijk een taststok bij me te hebben waarmee ik me kan redden en kan laten zien dat ik slechtziend ben in het donker (concerten) of in vreemde omgeving. Al jaren met dezelfde stok gedaan, meer dan 10 jaar op precies te zijn (wordt niet vaak gebruikt) Dus bel je eerst wat bedrijven in hulpmiddelen in de regio in de hoop ze je snel een taststok kunnen leveren. Dat soort bedrijven hebben bijna alles maar van een taststok hebben ze nooit van gehoord. Dan bel je gewoon de landelijke instelling voor blinden en slechtzienden bij jou in de buurt. Kijk die mensen weten daar vast alles vanaf. Ik dus bellen, en uitleggen dat ik een nieuwe stok nodig had omdat mijn oude stok heen gegaan was. Nou daar wist ze helemaal niets vanaf, maar er was vast wel iemand die daar meer vanaf wist. Ik werd doorgeschakeld en de telefoon bleef maar overgaan, zolang zelfs dat ik dacht dat die persoon blind was aan de andere kant en de telefoon niet kon vinden. Na tig keer de verbinding verbroken en weer gebeld, en gevraagd naar die persoon waar ik naar door verwezen zal worden. Nu was het weer iemand anders, en die wist te vertellen dat die persoon op vakantie was. De toon die deze jufvrouw aansloeg stond me helemaal niet aan, ze sprak met mij alsof ik een kind was, en dacht geloof ik ook dat ik helemaal blind was (gejat van drukwerk). Ik weer uitleggen, moelijk allemaal en einde van het verhaal was dat ik niet verder geholpen kon worden. Dan maar mailen dacht ik bij mezelf, dus ik een mail gestuurd, helemaal geen reactie, daarna nog maar eentje weer niet en zelfs een derde via mijn werkadres bood geen uitkomst. Het leek alsof ze allemaal op vakantie waren daar. Maar goed na bijna 2 week kreeg ik antwoord op mijn eerste e-mail. Een kort zinnetje in de trant van als ik me zal aanmelden bij die aardige dames ging alles vanzelf rollen!. Om niet goed van te worden, later heeft er iemand voor mij gebeld, en daar hetzelfde moeilijk verhaal van dat het niet zomaar kon want je moest je eerst aanmelden, daarna mocht de ergotherapeut je bekijken en daarna werd er dan samen met een of ander figuur een bijpassende stok uitgezocht!!! Volgens mij gaat een auto uitzoeken nog sneller.

Gelukkig heb ik dit niet zover laten komen, na wat boos worden kwamen ze eindelijk met een bedrijf op de proppen die de stokken zo uit de voorraad levert. Maar als je niet weet waar je precies zijn moet en de instelling voor deze doelgroep ook niet meewerkt wordt het ook je het ook wel erg moeilijk gemaakt! Dit lijkt haast op een achtlijke cultuur, derde wereld! Steeds wordt er gepraat over kostenbesparingen in de gezondheidszorg en omliggende instanties. De premies schieten al jaren de verkeerde kant op, overal (ook het broodnodige) wordt op beknibbeld. Door de wachtlijsten vallen er onnodig doden in Nederland. Waarom? Omdat instellingen gewoon op de oude voet door gaan geld te verspillen en waarschijnlijk nog erger zich verrijken met allerlei bedachte regeltjes en werkwijze. Zelfde verhaal gaat op voor mijn gehoorapp en trilwekker, wie kan me uitleggen waarom een vergelijkbare wekker bij de gehoorapparatenwinkel 80 euro moet kosten en elders op het internet slechts 40 euro. De beste man van die winkel deed het eens uit de doeken dat er gewoon prijsafspraken gemaakt zijn met de zorgverzekeraar. Dus zij spreken met elkaar af dat ze die wekker voor 80 euro verkopen terwijl het ding eigelijk 40 kost, of een oorschelpje 60 euro mag gaan kosten terwijl het stukje plastic slechts een fractie van het bedrag kost. Intussen zorgt de zorgverzekeraar wel voor dat je eerst aan allerlei regeltjes moet voldoen eer je iets gedeeltelijk vergoed krijgt. De overheid was er al de kippen bij om die grote criminelen uit de bouwfraudeaffaire te pakken en te straffen. Maar de handelswijze van bovengenoemde soort instellingen en winkels is ook uiterst dubieus en echt ingrijpen doet de overheid niet. Dit gaat niet alleen op voor mensen die een taststok, gehoorapp, of een trilwekker nodig zijn maar voor veel meer mensen die op een of andere manier gebonden zijn aan een hulpmiddel. Het gaat mij echt niet om het betalen ervan, als dat nodig is ondanks dat je verzekerd ben doe ik het graag (niet helemaal waar maar ja als het moet, moet het toch) maar het gaat me meer om de hele manier waarmee met mensen wordt omgegaan. Het UWV had voor een tijd geleden een hele leuke naam voor mensen met een handicap namelijk Structureel Functioneel Beperkten, nou ik voel me niet aangesproken want ik ben dat totaal niet die eer gaat eerder naar zulke instellingen en hun medewerkers…………………..

Vino

Het was goed toeven in Spanje, niet alleen de omgeving en het weer waren op zn best maar ook van de wijn viel goed te genieten, want Spanje is een echt wijnland!! Een korte impressie.....

Groot of klein, ze reden af en aan met nieuwe oogst

De druiven werden op allerlei manieren aangevoerd

Voor de witte wijn?

Genoeg voor een heerlijk glas VINO

Op de trekker kwamen de wijnboeren hun druiven brengen

wijn proeven kan nooit kwaad...
Hoeveel flessen vino worden dat?
Mooie partij druiven
Poseren voor de vaten.



Het eind resultaat!!!!

10 x 4 mijl

Vandaag een mijlpaal, want voor de 10de keer ging ik bij de 4 mijl van start. Net zoals die voorgaande 9 keren haalde ik de Vismarkt, de 34 minuten was lang geen pr maar dat lag ook niet in de lijn van de verwachting.....

Martha

Lieve Martha,

11 oktober 2005

Het lijkt ver in het verleden
Maar het is nog maar drie jaar geleden
Al ben je ver van ons vandaan
In onze gedachten zal je altijd blijven bestaan
Jou zullen we nooit vergeten

We missen jou nog altijd…….

Er gaat niets boven GRONINGEN

Oktober

Oktober overvalt ons ieder jaar
We kijken naar elkaar, naar een overvolle zomer
En we zijn alweer veranderd
Maar het voelt niet meer vertrouwd
Nu we plotseling beseffen dat wij onszelf niet zijn
In oktober
Oktober is de wreedste maand oktober
Met de dingen die voorbij gaan maar wel ergens blijven hangen
Ze komen steeds weer bij ons terug
Ergens in oktober
Oktober overvalt ons ieder jaar
We blijven bij elkaar na een veel te korte zomer
En we zijn alweer veranderd, niet ten goede of ten kwade
Maar veranderd niettemin
In oktober
Oktober is de wreedste maand oktober
Met de dingen die voorbij gaan maar wel ergens blijven hangen
Ze komen steeds weer bij ons terug
En meestal in oktober
Meestal in oktober

BLOF 2008

Terug!

Volop in de bloei

Grensloze vaderliefde

Er een zoon vraagt aan zijn vader of hij samen met hem een marathon wil lopen. De vader stemt hier mee in en ondanks dat de man nooit echt sportief was lopen ze de marathon. Daarna nog een, dan vraagt de zoon of hij samen met hem de Ironman wil lopen. De "Ironman" is de zwaarste triatlon die er bestaat (4 km zwemmen, 180 KM fietsen en vervolgens 42 km hardlopen). Vader zegt weer ja...... Op zich is het niet zo bijzonder want het gebeurd wel vaker dat vader en zoon samen een marathon of een ultra lopen maar zie het filmpje, gekkenwerk of grensloze vaderliefde?





Rick werd geboren in 1962 met de navelstreng om zijn nek, door zuurstofgebrek naar zijn hersenen dachten medici dat hij zich niet zou ontwikkelen als een normaal kind, maar zou vegeteren. Hoe anders bleek dit te zijn. Zijn ouders wilde hem opvoedden als een normaal kind en merkte al snel dat hij even intelligent was als zijn broertjes. Hij kon niet praten en daarom dacht men dat hij dingen niet begreep. Toen een groepje mensen van een universiteit er achter kwam dat Rick erg moest lachen om een grap begreep men dat hij dingen snapte maar niet kon communiceren. Er volgde een geld inzamel actie en ontwierpen zij The communicator. Een computer waarmee hij letters kon aanwijzen en zo kon duidelijk maken wat hij bedoelde. Zijn eerste woorden op de computer waren `Go Bruins` het lokale hockeyteam. Rick bleek een sportfanaat te zijn. Samen hebben ze bergen beklommen, 3735 mijl door Amerika getrokken, vele marathons en triathlons gelopen en ondertussen touren ze door de USA met motivatie trainingen. Ook hebben ze hun eigen Team Hoyt fonds. Zo heeft de sport -van vader en zoon- een team gemaakt die de woorden “i can`t” niet kennen.

Gespot

Ik was van de week aan het surfen naar wat info over Groningen, ineens kom ik mezelf tegen, zonnetje en biertje het lijkt op het ware vakantiegevoel, de competitie gaat eindelijk weer es van start na een zeer lange vakantieperiode.....

Voor heel even

Heel even mocht hij hem vasthouden, de zilveren medaille op de 200 meter. Iedereen vierde al flink feest op de antillen, maar de Amerikanen gooiden weer eens roet in de feestvreugde en tekenden bezwaar aan omdat Martina op de lijn zal hebben gelopen. Het was niet veel een paar stappen maar de commissie was hard en het zilver moest worden ingeleverd. Maar toch bewees Martina van grote klasse te zijn. Volgende keer maar netjes binnen de lijnen en de Amerikanen? die maken er een sport van om via een protest alsnog medailles in de wacht te slepen bah.....

Zeeuws meisje

Zeeuws meisje

Het was begin oktober, ik ploeterde door het mulle zand van de Zeeuwse kust. Ik had het zwaar, loodzwaar maar wilde perse hier lopen. Waarom juist daar aan de Zeeuwse kust?, waarom nu juist deze loodzware marathon zonder overdreven veel voorbereiding? Het is een hele gok, en ben nog niet eens op de helft. Het zand is al kilometers eerder mijn loopschoenen binnen gedrongen en golven uit de zee voorkomen dat ik vroegtijdig zout tekort krijg. Maar die zout wrijft zich nog eens lekker in de zichtbare (blaren) en onzichtbare wonden (overmoedigheid) Toch laat ik me daar niet door van de wijs brengen, en dapper en vastberaden zet met elke stap mezelf dichterbij bij de finish. De toeschouwers vallen allen in stilte wanneer ik voorbij en ik zie ze denken van waarom nou zo?. Elke keer als ik de brui er aan wil geven zie ik in de verte een gedaante. Na een paar stappen zie ik dat de gedaante een blijkt mooie dame te zijn. Ze had in haar ogen het blauw van regenbogen en ze had iets in haar haren dat leek wel op maneschijn maar dat moest door de runnershigh een verbeelding van jewelste zijn. Door haar verschijning vergat ik voor even mijn pijnen en begon zelfs het tempo op te voeren. Ik liep al tijden achter aan maar nu haalde ik zelfs lopers in. Vertwijfeld keken die me aan, bijna was ik op bij de bult met stuifzand waar ik haar zag staan. Groot was de schrik dat ik haar niet zag staan, ik keek heel goed rond want met mijn koker weet je dat immers maar nooit maar ze was echt weg. De pijnen en vermoeidheid kwamen snel weer terug. Dat ga ik nooit meer halen dacht ik bij mezelf, terwijl ik de laatste loper aan de horizon zag verdwijnen. Ineens zag ik haar weer in de verte staan, ze riep me of beter gezegd ze zong en misschien wel voor me. Ik begon weer te lopen richting. Eerst kon ik er niets van verstaan maar hoe dichterbij ik kwam hoe meer ik er van kon verstaan. Kom laten we dansen aan de zee mijn liefste, dansen aan de zee. Het klonk betoverend mooi.. Ze stak haar hand uit, ja nog een paar 100 meter en dan was ik bij haar. Ik liep op mijn allerlaatste reserve bijna was ik er. Dat stukje leek eeuwig te duren, en al mijn spieren hadden stevig te verduren. Maar het leek me niets te deren, de schoonheid van deze dame deed alle pijntjes en vermoeidheid verdwijnen. Ze pakte mijn hand vast en dansten een afscheidswal langs de waterlijn, en het viel me erg mee hoe soepel ik het nog deed na al die zware loopkilometers. Hand in hand liepen we langs de kust, ineens trok ze me mee om even later abrupt tot stilstand te komen. Ze gaf me een zoen, een heftige zoen zo heftig zelfs dat alles ineens over en voorbij was. Ik dreef ineens midden in zee, mijlenver of beter gezegd kilometers (want daar was ik ook mee bezig) uit de kust. Ik dreef dankzij mijn lege waterflesjes, verder was ik doodop en dreef dus midden op zee. Ik was dom geweest, had een droom, geest, fatamorgan of wat dan ook nagejaagd. Misschien was het wel die runnershigh die het Zeeuws meisje tevoorschijn liet komen. Ik had me te grazen laten nemen door de man met de hamer, of in dit geval het Zeeuws meisje met de hamer. Ik riep om hulp maar door de vermoeidheid en de schrik kwam er geen volume uit en steeds verder dreef ik de zee op………

Maar gelukkig beste lezers werd ik ineens wakker, badend in de zweet wakker in mijn eigen bed, zonder het Zeeuws meisje dat wel. Maar wel met een boodschap namelijk Trainen, trainen en nog eens trainen en niet onbelangrijk laat je niet verleiden door het Zeeuws meisje…….