Lichten uit!

Vandaag werd mij via de media en me inbox gewezen op de alle lichtjes uit actie wel morgen om vijf voor acht in de avond plaats vindt. Deze actie is bedoelt om de aarde 5 minuten rust te geven en wij mensen bewust laten worden van de grote klimaatsveranderingen in de wereld. Waarom nu precies om 5 voor 8 in de avond? Waarom niet om vijf voor 12?,want dat was veel toepasselijker geweest dan 5 voor 8. Zelf had ik dan gekozen voor 8 uur in de avond. Maar ja om 8 uur begint goede tijden slechte tijden dus dan had je vast niet zoveel mensen zover gekregen om mee te doen. Is het überhaupt een goeie daad om al je lichtjes om vijf voor acht uit te doen?. Of is het meer een stemmingmakerij in een winter die nog nooit zo zacht geweest is als nu? Misschien gaan er een paar mensen nadenken en doen in het vervolg het wc lampje uit als ze van de plee komen..Zelf moet ik bekennen dat ik er ook hard aan mee doe, want terwijl ik hier in de slaapkamer zit te typen brandt het licht voor in de kamer, staat de tv aan, de dvdspeler draait. Maar heb wel er aan gedacht om de senseo na gebruik uit te doen, want dat staat in het boekje.

Het is natuurlijk wel apart, want diegene die er voor gezorgd hebben dat de klimaat zo veranderd zijn wij zelf! Nee dit keer ligt het niet aan Bush of Verdonk.Daarom is het een beetje krom om zulke acties te gaan houden. Dat is hetzelfde als een dader zijn excuus aan zijn slachtoffer aanbiedt, het is leuk voor zijn eigen gevoel maar meer ook niet. Dat is met deze actie ook zo, want wij weten allemaal toch dat het 5 voor 12 is met de aarde. Het wachten is gewoon op de grote boem. Of misschien loopt de aarde wel als een oude kapotte ballon langzaam leeg. Dat hebben we allemaal zelf gedaan want wij allemaal wilden welvaart, luxe en gemak. Wanneer het afgelopen is weet niemand, nou ja sektes en andere gekken wel natuurlijk maar die reken ik effe niet mee voor het gemak. Dat het gebeurt staat wel vast kijk maar om je heen in het heelal als je goed kijkt zie je immers bijna allemaal dode planeten die ooit ook geleefd moeten hebben. Zouden daar ook mensen gewoond hebben?, mensen die zich begonnen te ontwikkelen met het wiel, vuur en ga zo maar door? Die mensen die ook steeds meer en meer wilden? We zullen het nooit weten, en we zullen het ook nooit meemaken dat het echt gedaan is met de wereld alhoewel wat zal er gebeuren als iedereen morgenavond om 20:00 uur het licht en ander stroombehoeftige apparaten weer aan doet…………

De ziekenfabriek

Vandaag kwam ik noodgedwongen weer eens in het ziekenhuis. De mooiste ziekenhuis van Noord-Nederland of het de beste is durf ik na vandaag wel in twijfel te nemen. Na mijn ongelukkig verlopen marathon leek het mij en de dokter wel raadzaam om een foto te laten maken van de voet. De voet wat nog steeds erg pijnlijk is dus maakte ik vanmorgen een afspraak. Ik kon later op de ochtend al terecht dus dat gaat lekker dacht ik. Gelukkig werd ik gebracht door een collega zodat i niet het hele stuk hoefde te lopen. het lopen wat me anders wel goed afgaat is nu niet meer zo van zelfsprekend. Zoals altijd was het er enorm druk en veel oude mensen tja dat heb je nu eenmaal in een land wat te maken heeft met de vergrijzing. De afdeling werd snel gevonden, in propte me in een volle wachtkamer. Werd al snel opgeroepen voor het maken van de foto. Ik niet alleen maar er werden 5 tegelijkertijd gedaan. Een voor een werden we in een soort van kleedhokje gebracht en een lelijke enge vrouw riep schoen uit!! Ze dacht zeker dat je bij een slechthorende extra hard moet roepen. Maar ja de schoen was nog niet uit of de andere deurtje ging open. Moest plaats nemen op de tafel en gelukkig was dat alleen en niet met die 4 anderen die ongetwijfeld nog in hun hokje zaten te wachten op het vonnis. Toen ik daar op die tafel lag kreeg ik echt het gevoel van de laatste moment van een ter doodsveroordeelde in Amerika. Alleen de dodelijke spuiten en rode telefoon ontbraken er aan. Achter het glas zaten me een aantal medici me aan te gapen. Ik moest zo en zus doen met de voet. De foto’s werden gemaakt en de spuit bleef achterwege. Snel werd me gezegd in de wachtkamer plaats te nemen.

Na een klein half uur moest ik weer komen voor nog een foto, want de dokter (vrouwelijke) had niet genoeg aan die 2 die genomen waren. Derde foto was nog sneller klaar dan de eerste en daar zat ik weer in de wachtkamer, weer na een half uur kwam de arts uit het kamertje en riep ‘’ Kleine kan naar huis ‘’ Heet ik niet zo? dacht ik bij mezelf, ja toch wel He? Dus riep een heuse hooooooooo door de wachtkamer want de arts was al weer verdwenen richting haar kamertje. Ze reageerde niet alleen het publiek in de wachtkamer begon te heeeeeeeeen en haaaayen en wachten op weer een heeeeeel van mij maar ja ben geen Ali B. Zo brutaal als ik was klopte ik aan de deur va het kamertje en de verbaasde arts deed open. Nog meer was ze verbaasd omdat ik wat te vragen had. Nee natuurlijk is er niets aan de hand anders mocht ik niet gaan was het antwoord op een naar mijn idee redelijke vraag. Nee er was niets te zien op de foto’s dus zal het wel gekneusd zijn en daarvoor moest je maar weer mooi naar je eigen huisarts. Het deurtje ging weer dicht, en ik huppelde naar buiten waar ik opgepikt zal worden door een collega. Het lijkt een heel avontuur een geblesseerde voet maar als je er over nadenkt is het eigelijk van ten zotte dat je er zo weg komt. Betalen we hier ons allemaal scheel aan premies? De foto’s zullen wel gelukt zijn maar een beetje klantgericht en vriendelijkheid mag er ook wel bij of zit dat niet in het basispakket??????

De hel van Assel

Zondag liep ik de Midwintermarathon in Apeldoorn, het was mijn negende marathon alweer. Maar de ene marathon is de andere niet en dat zal deze negende keer goed blijken.De weersverwachtingen waren niet al te gunstig veel wind en regen en die ingrediënten waren ook volop aanwezig. De treinreis erheen verliep voorspoedig, ik had bewust een trein eerder genomen omdat je met de NS het maar nooit weet. Ik was vroeg, of beter gezegd ouwe mensen tijd want er zaten alleen maar ouwe mensen in de trein en die gingen echt geen marathon lopen. Op Apeldoorn Centraal kwam ik nog een loper tegen een Duitser en samen keuvelend over vroeger liepen we verkeerd, maar gelukkig kwamen we daar nog op tijd achter. Startnummer op gehaald en ik liet me met een busje naar de kleedkamers vervoeren en je daarna ook weer afzettend bij de start. Ik voelde me net een Keniaan een Groningse Keniaan wel te verstaan. Maar goed snel het startvak in gegaan om daar ergens mijn zak met droge kleding voor na de finish te dumpen. Het was een aardig vol startvak en de start verliep ook traag, de eerste kms kon ik haast mijn eigen tempo niet lopen. Het valt me elke keer op dat hoe ver je ook langs de kant loopt altijd mensen zijn die je op allerlei onmogelijk manieren gaan inhalen. Het is niet alleen irritant maar ook best link want voor je het weet lig je er zo.

Na een uur lopen had ik nog maar 10 km op de teller en dat was voor mij doen veel te langzaam, dus besloot ik eindelijk eens op tempo te lopen. Intussen was het flink gaan regenen en de wind was ook gemeen bezig om de lopers te geselen. Door de regen was ik ook genoodzaakt om mijn gehoorapp. veilig op te bergen, dus de rest van de tocht ging in non-stereo. In het mooie Apeldoorn valt genoeg te zien, zo liepen we dwars door de apenheul en de hoge Veluwe is natuurlijk ook meer dan het aanzien waard. Af en toe had ik was last van misselijkheid dat kwam door het te koude water wat ik dronk bij de waterposten maar gelukkig hield ik alles binnen en de misselijkheid ging vanzelf weg. Intussen had ik mijn eigen tempo helemaal te pakken en was eigelijk alleen maar bezig met mensen in te halen. Dat inhalen zal me even later noodlottig blijken. Op een zandpad richting de Amerfoortseweg was ik daar ook mee bezig toen ik een takje over het hoofd zag. Mijn voet ging dubbel en hoorde een akelige knak. Vreemd genoeg voelde ik er niets van en na even gestopt te zijn kon ik verder doorlopen. Een paar 100 meter later struikel ik bijna over een soort van verhoging bij het einde van het pad. Eenmaal op de Amerfoortse weg kon ik gewoon weer snelheid maken en lekker lopen. 15 km ging goed, de 20 km ging goed, maar rond 24 km hield mijn voet ermee op. Het gaf me het eindsignaal voor de marathon met een flinke maar keiharde pijnscheut. Het lopen was acuut voorbij, probeerde nog te masseren en trok mijn schoen uit wat eigelijk het domst is wat je kan doen tijdens een marathon. Maar goed je probeert wat. Daarna heb ik zeker nog dik 2,5 km lopen ploerten stukkie hardlopen, stukkie lopen. Dan dringt het ineens tot je door, dat het over en uit is voor deze keer en dat deed pijn vooral voor een eerste keer. Bij de finish werd ik nog per ongeluk binnen gehaald als een renner die de marathon al voltooid had en dat terwijl ik nog 14 km moest. Vandaag was de marathon 14 km te ver voor mij. Voor het eerst in bijna 100 loopwedstrijden zal ik vroegtijdig de strijd moeten staken. Ik kwam over de finish en daarbij was ik niet al te vrolijk. Mensen van de organisatie vroegen hoe het er mee ging. EHBO bekommerden zich over mijn voet en voor de sier kreeg ik nog een mediale. Maar ja wat is die waard? Had beter de mediale kunnen vragen van de alternatieve afstand (Asselronde 27,5 km) maar ja er niet bij stil gestaan. Ik werd weer met het busje afgezet bij de kleedkamers, waar ik na het douchen nog eens rustig de teleurstelling van me af liet glijden Apeldoorn geeft zich niet zomaar gewonnen, dat heb ik bijna 10 jaar geleden op het Loo-erf mogen ervaren. Wanneer je in Apeldoorn wilt overwinnen moet je alles geven en dan nog is het afwachten of je de Loolaan haalt. De waarheid is pijnlijk zowel letterlijk als figuurlijk.Dit keer geen foto’s van de overwinning maar slecht röntgenfoto’s van de voet, want dat is wat er morgen te wachten staat. Maar ik kom zeker een keer terug en dan loop ik hem uit! Daarna nog heerlijk een paar biertjes gedronken met wat heren van Chatnrun op het Caterplein om juist de kater weg te spoelen!



Trouwens wie heeft mijn haas gezien? Hij was zo lekker op stoom dat hij niet eens door had dat ik liep te klungelen en nu ben ik hem kwijt.......

Aan de loop vandaag!

Populiar in Belgie

Dat er een metrostation naar mij is vernoemd wisten we al een tijdje, nu is er ook een toeristenfolder uitgebracht die je alles verteld over Rogier. Eet ziet er leuk en gezellig uit, dus zeker een bezoekje waard. Weet je niet wat te doen op een zondag en je hoeft geen marathon te lopen? Ga dan naar Rogier! Het is wel in Brussel maar ja het is het rijden wel waard.
En tja hoe gaan we er heen? Juist met de bus....

Ready or not???

Ben ik klaar voor de marathon in Apeldoorn zondag? Ben ik klaar voor mijn negende marathon? Het lopen gaat lekker dus dan zal je wel denken dat het oke is. De voorbereiding had iets beter gemogen. Nu heb ik het niet over de langere duurlopen want die liep ik eigelijk wel regelmatig, om eerlijk te zeggen 2 keer in de week zeker een halve marathon. Ik zie velen nu denken en waar blijft dan dat griekse godenlichaam? de grieken hebben immers ook de marathon uitgevonden. Iedereen weet toch wel dat de marathon ooit in Marathon begonnen is. Maar goed zelf denk ik dat ik er wel klaar voor ben, al neemt de (gezonde) spanning met de dag toe. Het is en blijft een marathon en een marathon is immers geen vier mijl wat je effe in een sprintje uitloopt. Misschien maak ik me druk voor niets want weet immers wat me te wachten staat. De route heb ik 2 keer grotensdeels gelopen, want in de afgelopen 3 jaar heb ik 2 keer de asselronde gelopen welke een onderdeel is van de Midwintermarathon te Apeldoorn. Apeldoorn is voor mij een beetje een tweede huis, ik heb er immers anderhalf jaar gewoond. Natuurlijk op stand want waar ik zat lag bijna naast paleis het Loo. Een snelle tijd is niet zo belangrijk uitlopen des te meer, want vooral als je daar door het wondermooie natuurgebied mag lopen.

2004

2005

Net nog wat fotos gevonden van de vorige edities waar ik aan mee gedaan heb (asselronde) De fotos zeggen al genoeg denk ik. Zin heb ik er zeker in, en vooral na het lezen van de '' Reisgids voor de midwintermarathon '' en het zien van een diashow van de route heb ik helemaal zin gekregen! Diashow en verhaal kan je vinden op de weblog van Eric http://wegloper.web-log.nl

Hoe het ook mag zijn zondag een ding is zeker ' Boeren die geven nooit op '' (en ik dus ook nooit)

Lang leve de tv!

Je zit lekker op de bank naar je beeldbuis te kijken. Intussen maak je de post van de dag open, en ja weer een rekening voor de kabelteevee. REKENING mag je met grote woorden schrijven want 45 euro per kwartaal is geen kleinigheid. Wat krijg je dan voor die 45 euro? Bar weinig bedacht ik me toen ik op de bank zat. Nederland 1 t/m 3 gaat over het algemeen nog wel, maar de rest is vrij bagger. Ouwe series en nog oudere series, de preutse Wil & Grace wat de Amerikaanse kijker duidelijk probeert te maken dat daar ook homos rondlopen. Zo heeft iedereen wel zijn series die hij of zij gewoon kijkt om te kijken. Je kijkt het omdat je toevallig voor de buis zit met je bord met eten. Zo is het hier en niet anders, daarna gaat het snel op zwart want kan me met genoeg andere dingen bezig houden. Het ergste van alles is dat alles wat er in Amerika op de buis komt vroeg of laat hier ook voor geschoteld krijgt. Extreme home makeover is hier een goed voorbeeld van. De Nederlandse versie pakt het iets minder groots aan. Dus geen zwembaden of een huis van een Crysler voor de deur, maar gewoon een hamer en een pot verf. Dat is misschien ook wel de reden waarom ze hier niet zo gek lopen te stampen en te janken. Waarom waait er nooit iets uit ons landje over naar de Amerikanen? Goede tijden Slechte tijden bijvoorbeeld, een hele generatie is verpest door die serie mag voor mij part best overwaaien en niet weer terug komen. Maar ja ook met ondertiteling is dat voor de Amerikanen te moeilijk te volgen, teveel diepgang. Soms waait er wel iets over zonder al teveel succes, want je zet een neger alleen toch nooit tussen een club KKK leden in een Big Brothahouse?. Maar ja hier kunnen ze er ook wel wat van programma’s zoals dansen op het ijs wat commercieel helemaal uitgemolken is tot op de laatste eurocent is ook niet om aan te zien, vooral als het op 2 netten tegelijkertijd te zien is. Dan al die reclame en bedrijven wat het weer mede mogelijk gemaakt heeft! Nou dat reisbureau wat die storm van laatst mede mogelijk gemaakt heeft boek je dus nooit meer! Gekke is dat we voor dit alles ook nog eens moeten betalen. Eigelijk zal ik graag willen zien dat voor GTST begint gezegd wordt dat dit mede mogelijk gemaakt is door ik, jij, zij en hunnie. Natuurlijk loop ik nu te zeiken want kan het afzeggen en een schotel nemen maar een beetje (betaald) leedvermaak op zijn tijd kan geen kwaad. Over leedvermaak gesproken Bonnie St. Claire gaat de Nationale IQ Test van BNN overdoen. Afgelopen week had ze de laagste score ooit genoteerd namelijk 52! Zelfs een aap scoorde hoger. Terwijl haar eigen omgeving bevestigd zag wat ze allang vermoeden is ze er zelf nog al onderste boven van. Nu gaat ze de test zonder haperende apparaten overdoen. Maar ja wij weten wel beter want blond = blond en dat verf je nooit weg………

Looproute

Zoals velen weten ben ik vaak te vinden in '' mijn achtertuin '' In de zomer loop ik er regelmatig en lig daarna heerlijk aan de waterkant genietend van een lekker koel biertje, mensen kijken of gewoon iets te lezen (runners) In de winter ben ik ook wel vaak te vinden in het plantsoen, en dan ben ik voornamelijk actief. Ik heb geprobeerd om de route vast te leggen, zo als jullie kunnen zien heb ik niet echt een vaste hand om de route keurig te kunnen uit stippelen. Misschein is het ook wel de goedkope muis die het hem doet. Maar als je de kaart bekijkt weet je precies waar je moet zijn als je mij wilt tegenkomen. Elke keer als ik ga lopen blijft de richting een grote verrassing, de ene keer begin ik daar of hier en soms ook gewoon bij het begin maar in elk geval volg ik de groen/zwarte route.


In het noorderplantsoen achter het restaurant '' daar zag jantje pruimen hangen '' heb je een beste bult. Die mag ik graag opstormen.

Om dan met een bloedgang weer naar beneden te lopen, het wordt tijd dat deze bult een heuze naam krijgt. Iemand een idee?

Boomloos

De storm lijkt al weer een eindje weg, maar toch wil ik er even op terug komen. De storm heeft namelijk in mijn eigen tuin toegeslagen. Een aantal flinke bomen zijn door het natuurgeweld ontdaan van al hun moois. Hoeveel jaren ze er gestaan hebben weet ik niet maar het zijn er veel!De bomen stonden op mijn vertrouwde looproute en gaven me bescherming tegen zon en regen. Nu niet meer dus....... Om effe op het niveau te blijven van bijvoorbeeld het dagbladvanhetnoorden forum wil ik dan alle aangrenzende, bevriende en familaire bomen van de gevelde bomen veel sterkte wensen de komende tijd, hopelijk blijft dit hun bespaard in komende stormen.....


de fotos zijn afkomstig van www.noorderplantsoen.nl

New love!!

Sinds kort heb ik een nieuwe liefde, een echte liefde. Het was liefde op het eerste gezicht. Het gevoel van dit is het, samen oud worden schiet het door het hoofd heen. Zeer waarschijnlijk zal ik haar overleven het is cru dat ik het nu al weet maar het is gewoon zo. Tot die tijd kan ik op haar rekenen dag en nacht! Ik heb een nieuwe liefde en ze is heel mooi zwart, zo zwart dat ik nog niet eerder gezien heb. Ze ziet er stijlvol uit, en haar figuurtje mag er zijn hoor. Ik weet nu al dat er menigeen jaloers op me zal zijn. Vanmorgen vroeg voor het eerst wakker geworden met haar. In gedachten zie ik nog dat ze mij bespeelt met haar geuren want ja haar geuren zijn het die het doen. Die heerlijke geuren zoals die geen ander heeft komen als een rustig druppelde kraan heel intens mijn neus binnen. Dan twijfel ik wakker worden? of me laten bespelen door haar?. Ik kies voor het laatste en de geuren voeren me ver weg, erg ver weg. In een rap tempo begeef ik me naar de oorsprong van deze geuren. Diep in het Amazonegebied waar haar oorsprong ligt ben ik dan ineens beland. Dit is zo mooi en intens die geuren en beelden. Ik hoor de druppels langzaam van de bladeren afdruppelen en zie een soort van papagaai met de mooiste kleuren in een zweefmoment boven het oerwoud hangen. Tja zn zweefmoment heb ik nog nooit gekend tijdens het lopen. Verder is het prachtig de dieren, geuren en kleuren. Alles is er mooi en vooral zij mag er zijn en ik voel me geprezen dat zij van mij is. Heel langzaam trekken de geuren zich terug uit mijn neusgaten en ineens beland ik met een duizelwekkende vaart weer in mijn bed keihard terug in de realiteit. Verdwaasd maar snel stap ik uit mijn bed en met wankele stappen begeef ik me naar de keuken. Ja gelukkig ze is er nog mijn black beauty……

Zo zie je maar weer dat koffiedrinken niet zonder risico is, wil je ook zn zweefmoment meemaken? Koop dan in je supermarkt de Brasilpads, zet je senseo aan en spring dan gelijk in bed en laat je meevoeren. (wel op eigen risico)

Onderweg

Jullie lezers verwachten nu vast een warrig verhaaltje over de ergste storm van de afgelopen 300 jaar. Vooral nadat deze week een of andere beroemde bioloog de klok voor het einde van de wereld spreekwoordelijk op 5 voor 12 heeft gezet. Nu schijten heel wat mensen verschillende kleuren in de broek, want hadden ze nu toch maar een enkeltje genomen op Noahs loveboat. Maar ja omdat iets onomkeerbaar is zal ik er niet over schrijven, want met schrijven neem de windkracht toch niet mee af. Na al het nieuws over het natuur geweld viel me nog een ander bericht op. In Vietnam vond een vader zijn dochter weer terug, die was niet van huis weggelopen ofzo maar nee die waren ze als 8 jarige kwijt geraakt, en al die tijd werd gedacht dat ze door beesten op was gepeuzeld. Na 18 jaar kwam ze te voorschijn! 18 jaar!!! Dus ze is nu een schone van 26, nou ja een schone haar tot op de enkels, dus die zal zich wel nergens maar dan ook nergens geschoren hebben. Verder was ze over haar hele huid donker geworden en praten deed ze niet. Zal ze al die jaren door het oerwoud van Vietnam hebben gelopen en geleefd? In leven gehouden door de panters, wolven, eekhoorns en middas de Wolf? Bij diezelfde wolf waar ze misschien ook jonge wolfjes bij gebaard heeft? Zo gek klinkt het niet toch? Het is en blijft een vrouw met behoeften, maar goed die geheimen zullen wel diep in het bos verstopt blijven. Nu ik er verder over na denk is het helemaal niet gek dat ze het zo lang heeft uit gehouden in het bos, want de Vietcong kon het ook tegen de Amerikanen. Misschien heeft ze daar wel als een soort Jane van tarzan geleefd.of misschien wel gezellig als een soort lenie van het hart tussen de beesten. Waarschijnlijk is dit verhaal geromantiseerd en heeft ze als een soort van een zielig klein (dat zijn ze daar allemaal) duimpje 18 jaar er over gedaan om de weg weer terug te vinden naar huis. Moet je nagaan 18 jaar broodkruimels leggen, hoeveel broden zijn dat wel niet? en hoe kwam ze er aan? want een Jumbo was er niet in de buurt en de AH is gewoon te duur. Dat AH te duur is is natuurlijk onzin het kan net zo goed zijn dat haar pa dr opgetuigd heeft om er een toeristenactractie van de maken. En anders blijft knap 18 jaar onderweg zijn terug naar huis, hoeveel marathons zijn het wel niet!!!! Nu kent ze nu nog alleen maar de taal der dieren, en dat is misschien wel een veel mooiere taal dan die van ons mensen……

Harde kern

Elke groep of iets heeft zijn eigen harde kern, eigelijk overal en nergens als je er goed over nadenkt. Wanneer je aan een harde kern denkt denk je meteen aan voetbalsupporters. Groningen, Leeuwarden, Amsterdam, Rotterdam en voor mij part Eindhoven elke stad met een beetje een voetbalclub heeft zn harde kern. Maar daar is al genoeg over gezegd en geschreven. Op je werkplek heb je de harde kern, dat zijn mensen die hard werken en die zich onderscheiden van de mensen die het niet doen zeg maar het oude verhaal van luxe en werkpaarden. Al zal ik mezelf niet zo hard scharen achter de harde kern op het werk, misschien moet ik mijn baas een vragen waar hij mij bij zal indelen. Natuurlijk heb je ook een zo geheten harde kern in de kroeg, dat zijn vaak van die verlepten die ongeveer meer tijd in de kroeg zitten dan op school, werk of thuis. Dat soort harde kerners verdwijnen vaak onopgemerkt in een of ander vies bruin café weggedoken in een in het verste hoekje van de tent. Bier drinkend uit een oud vet glas met op de achtergrond voor eeuwig Hazes.

Bij demonstraties heb je ook een harde kern, dat zijn van die lui doe overal en nergens voor demonstreren en vaak ook voor de rotzooi zorgen. Neem nou die lui die in opstand kwamen voor het lieve hondje Cookie. Iedereen kent Cookie en vooral als je trouw kijker van hart in het land bent. Cookie is van het verboden soort en is daarom niet gewenst. Geen papier dus spuitje, ook al is het nu nog zn poepje of scheetje. Natuurlijk was de bazin overstuur want je gaat aan je beessie hechten ook al bijt het over een x aantal jaren de peuter van je buren dood. Maar goed de harde kern kwam bij elkaar, zorgde voor veel lawaai en trammelant. Veel gezichten van de harde kern kwamen velen al aardig bekend voor van tv (bekend in stad en ommeland), want stonden ze er ook niet toen Pimmetje vermoordt werd, de eerste bommen op Afghanistan vielen, de uitkeringen met 10 procent verlaagt werden, Het Noorderplantsoen autovrij moest, ban de bom en doe het met een condoom?. Kan je het leren om een harde kerner te worden? Moet je dan op zangles als je bij de z-side wil of naar een steenworpcursus wanneer je tekent voor beroepsdemonstrant? Of wordt je dat vanzelf onder invloed van je omgeving, vriendjes en vriendinnetjes? Misschien is het genetisch bepaalt. Pa en moe op de bardicaden tegen kernenergie en jij voor Cookie? Een ding weet ik zeker mijn hardloopbenen heb ik zeker niet gekregen van het thuisfront, al voel ik me wel een echte harde kerner wat betreft het lopen.

Morgen is het weer eens een keertje weeralarm afgekondigd. Dat gebeurt hier in Nederland tegenwoordig net zo vaak als een bomalarm in Bagdad. Wind en regenbuien waar Noah jaloers op zal worden. Maar goed weeralarm of niet, lopen ga ik morgen en ga je mee? Dan doen we onze ogen dicht en dan dansen we ineens aan de rand van de zee. Dan schrijven we saampjes in het zand zodat niemand onze kern vergeet…………