Het zijn altijd dezelfden.....

Creatief met kurk

De tijd is aangebroken om na te gaan denken wat ik nog met al mijn vrije dagen ga doen. Een mooie vakantie is natuurlijk het eerste wat in me opkomt. Maar ja waar heen, er zijn zoveel mooie plekken op de wereld. Veel plekken er van heb ik nog niet gezien. In veel landen kost het levensonderhoud niets of een beetje. Alleen de reis er heen is het voornaamste kostenpost. Maar daar heb ik nu iets op gevonden. Sinds een hele tijd dat zal een jaar of 3 zijn bewaar ik de wijnkurken want een Nederlander moet toch iets te sparen hebben toch? Ik heb er nu zoveel dat ik er een boot van kan bouwen en als ik zo creatief met kurk was, was ik allang al aan het lijmen geslagen. Maar ja zo creatief ben ik niet dus blijven de kurken eerst maar in de pot. Maar in de toekomst moet het zeker mogelijk zijn om een boot er van te bouwen op een regenachtige zondagmiddag. De bouwtekening is al gedownload van het www, de houtlijm staat al klaar en de verf wordt maandag gehaald bij Praxis. De boot met er wel eentje zijn met een buitenboordmotor want als ik naar Suriname of Dushi Curaçao wil varen moet ik er toch wel een beetje snel heen want vier week vakantie zijn zo voorbij. Eigelijk moet ik gewoon daad bij de woord voegen en aan het lijmen slaan, en net zo lang bezig gaan tot er een heuse titanic ontstaat waarbij ik op de rotsen voor Curaçao ter pletter sla. Dan ga ik de boeken in als die “ gek met de kurken die het net niet gered heeft ‘” Helaas dan geen strand maar wel op de voorpagina van Ambiente of de Ware tijd. Hardlopende kan ik er niet naar toe dus moet het wel een boot worden. Maar is het zn boot wel zoveel goedkoper dan een vliegticket? Met al die honderden kurken die van even zoveel honderden flessen wijn komen kan je dat wel serieus gaan afvragen. Maar sommige dingen moet je gewoon doen in het leven dus trek ik een volgende fles open waarvan de kurk gebruikt gaat worden voor de mast ofzo……..

Weg

Ik ga weg
Ik ga lopen tot de zon komt
Ik ga weg
Tot de zon me achterhaalt
Lopen tot de zon komt
Tot ie straalt

Heerlijk lopen

Een laatste controle of ik alles bij me heb loop ik gespannen het huis uit, vandaag voor het eerst weer een echte lange duurloop. Buiten kom ik tot de ontdekking dat ik het water vergeten ben, een element wat belangrijk is om bij je te hebben op langere tochten. Snel liep ik weer terug en vulde de bidons. Eindelijk was ik begonnen, de eerste stappen waren wat stijf, net alsof mijn voeten ook een beetje zenuwachtig zijn voor de eerste keer weer. Tja hoever te lopen? Ik had nog niet echt een plan in mijn hoofd, maar zal het na een paar 3 km bepalen want dan was ik op een kruispunt beland waarbij ik 4 keuzes had. Een keuze viel al meteen af want dat was de weg terug. Keuze 2 zal inhouden een kort loopje van 7 km en daar stond mijn oren ook niet naar. Keuze 3 was richting Drenthe en het zuidlaardermeer, maar daar was ik van de week al geweest dus was keuze 4 dapper doorgaan met lopen de enige welke overbleef. Dus stapte ik lekker door het Groningse landschap, waar ik al talloze kilometers heb liggen. Mijn alle eerste beginkms liggen ook op deze route. Ik was er aan het lopen en bedacht me dat het lopen op zich al een prachtige bezigheid is en dan maakt het niet echt uit hoe hard of langzaam je gaat. Groeten naar de boer die met zijn trekker ruimte voor je maakt. Groetend naar oude mensen op fietsen. Van de week was ik op een avond bij het zuidlaardermeer aan het lopen, het werd schermerig al. Ik liep er met een lekker gangetje op een fietspad.

Ineens kom ik oog en oog te staan met een ree. Een paar seconden (het leken wel minuten) keken we elkaar recht in de ogen aan. Toen sprinte het dier weg naar het veilige bosrand, en dat deed het beest zo snel dat het leek of hij zeggen wilde dat wat jij aan het doen ben kan ik nog veel en veel sneller. Eerst wilde ik het beest nog achter aan om het tegendeel te laten zien, maar het beest was al weer verdwenen. Maar goed dat was van de week en nu was ik bezig met mijn eerste echte lange duurloop sinds januari. Het ging op een lekker tempootje en ik dieselde zo door naar Veendam. In Veendam sloeg ik meteen links zodat ik de plaats meteen uit was. Maar goed ook want de langeleegte sloopt je als loper. Dezelfde soort huizen met puntdaken en eindeloos lang. Het lopen ging wel moeizamer, en was behoorlijk aan het zweten. Maar ja dat hoort erbij. Verderop een Herdershond midden op de weg, en precies op de weg waar ik langs moest. Dat maakte me helemaal aan het zweten, want die hond leek me niet zo vriendelijk met zn staart tussen de poten. Dus besloot ik rustig langs de hond te wandelen. Rustig want je weet niet wat het beest doet, nadat hij me uitvoerig bekeken had was ik ineens niet meer boeiend voor hem en liep weer weg. Nadat ik zeker wist dat die hond echt geen belang had in een stuk hardlopersvlees zette ik mijn benen weer in bewegen. Nu voelden ze zwaarder dan anders aan. Stug zette ik door, een windje stak op en bracht enigszins verkoeling. Nog 2 km mijn benen werder zwaarder, en met een beetje verbeelding kon je denken dat mijn benen in de brand stonden. Ook al stonden ze in de brand ik liep verder en verder en verder. Op het laatste stuk kwam ik nog de zelfde fietsende ouder echtpaar tegen die ik eerder in het begin van de duurloop getroffen had. Na hun verbazing konden ze het nog net opbrengen om te gaan moien. Het laatste stuk met de thuishaven inzicht maakte de pijn plaatst voor een trots en voldaan gevoel! Ik heb weer gelopen zoals ik wens te lopen en dat ongeveer 24 km! Kortom i am back on de roads!!!!!!!

Nou ja bijna dan ..................................

Dogcamp

De een na de andere smsje ontvang ik van familieleden die gezellig ergens op vakantie zijn. Het is op een koude avond wanneer mijn mobiel pieppiept Spanje meldt dat het fantatics is met 30 graden, even later gaat de mobiel weer piepen. Dit keer is het Engeland, schijnt daar droog te zijn, en zitten met een porsche carbio op het Engelse strand. Weer later maakt Oostenrijk het af met de mededeling dat het echt te gek is om zonder doping die bergen op en af te fietsen. Ze zijn allen nog lang niet van plan weer huiswaarts te keren. En wat doe ik? Tja ik werk en hou me bezig met de hond. Tijdens de afwezigheid van de grote baas en bazin wordt de hond gedrilt en gaat de overbodige vetrollen eraf. Een keiharde training met militaire overgave in het Drevenbos. Ik moet zeggen dat het goed gaat, heel goed, ik schreeuw mijn longen kapot en het is niets anders dan zit! , zit dan !, shitten, ga shitten hup!, zit!, shit!!!!!! Kortom je begrijpt het al de hond wordt een beetje heropgevoed. Misschien is het mogelijk de hond haar intrede te laten maken bij de drugsbrigade.Zaterdag was ze wat van slag, en dat is ook niet zo vreemd, want een mooie bonita bracht haar in de war. De beide dames konden het goed met elkaar vinden en ik op mijn beurt ook met hun, en in de gauwigheid riep ik dat zij de hond kon adopteren. Dat had ik beter niet kunnen zeggen, want bonita wilde dat natuurlijk maar al te graag. Ik kan het beter ook niet aan mijn pa vertellen want die brengt die hond meteen naar haar toe. Maar goed de trainingen gaan gewoon de hele week door, al is het in de stromende regen zoals vanavond, want daar wordt de hond juist gehard van! Ik hoop na deze week een hond te hebben gecreeerd die van zich afbijt als er van die rare kleine hondjes haar willen bijten en niet met de st aart jankend wegrent. Verder alles doet wat ik hem vraag, dus als het zit is is het ook zit, zit , zit dan, zit shit………………………………..

Ach net een beetje als Martin Gaus.

365 marathons

Is het mogelijk om een jaar lang elke dag een marathon af te leggen? Ja wan dat bewees vandaag Richard Bottram vandaag. Na 365 dagen kwam hij op zijn eindbestemming in Uden. Daarvoor doorkruiste hij half Europa en kreeg vele meelopers met zich mee. Door 2tal blesures is het hem echter niet gelukt om elke dag te lopen, en dat het buiten zijn schuld om gebeurde is extra zuur. Maar een bijtgrage hond en een dolle automobilist hou je niet tegen met je loopschoenen.Richard bleek een echte doorzetter en pakte de fiets op de dagen dat hij niet kon lopen. Een monstertocht zoals deze lopen doe je niet zomaar, en dus ook Richard had zijn reden. In 2005 overleed zijn vriendin aan de kanker. Een jaar later kwam het startsein om te beginnen met 15000 km lopend af te leggen. Met deze tocht wilde hij zoveel mogelijk geld inzamelen ter bestrijding van kanker. Hij kwam overal, en werd opgewacht door een horde mensen, burgermeesters, muziekkorpsen. Hij is het hardlopende icoon geworden voor kankerpatienten en ik denk dat je wel mag stellen dat vele patienten door hem de push hebben gekregen om keihard te vechten tegen het alles slopende ziekte. Iedereen verwerkt het overlijden van een dierbaar persoon op zijn eigen manier, de ene (kluun) schrijft er een boek over en een ander loopt. Richard is hier ook weer uniek want hij gaat nu eerst een boek schrijven en dat is hem ook van harte aan te raden want met 365 loop en fietsdagen heb je eigelijk teveel om over te schrijven. Ik wacht met smart op zijn boek en de tip voor hem om gewoon te blijven lopen (geen 42 km per dag) maar om heerlijk eerlijk te zijn denk ik niet dat iemand dat tegen hem hoeft te zeggen!!!!

Klasse Richard!!!!

Zoals zo mooi gezegd: carpe diem, pluk de dag en kijk niet om.”

Rain

How can I see what I'm leaving for
How can I give what I gave before
How can you tell me that you want me to stay
How can I stay when I'm trying to say
That I can live without the rain
Yes I can live without the rain

How can I feel what I'm trying to feel
How can move when I'm heel to heel
You're always shouting about the doubt in my eye
But I can't answer 'cos my eyes are so dry
Now I can live without the rain
Yes I can live without the rain

I can live without the rain
That's falling on my head
Rain that's falling on my head

Rain that's falling
Rain that's falling
Rain that's falling on my head

I started thinking back to you know when
I'd like to send a line but then again
How can I write you when there ain't no light
I'm feeling thight tonight and that's alright
Now I can live without the rain
Yes I can live without the rain

Speedy Rasmussen

Deze week en de volgende week pas ik op de hond. Traditiegetrouw kan je het haast wel noemen want elke zomer ben ik gewoon de klos. De rest van de familie viert vakantie in Oostenrijk, Spanje of Engeland. Ik en Sophie (de hond) blijven achter om het fort te bewaken, en dat gaat tot nu toe goed want wij beide begrijpen elkaar. Het neemt niet weg dat er voor mij ook gewoon werken geblazen is dus nu wordt er vanaf Hoogezand gewoond – gewerkt verkeerd. Dat betekend dus of met de bus, of met de trein, of juist ja met de fiets. Op de donderdag ochtend had ik al een voorzichtige poging ondernomen om op de fiets naar het werk te gaan. Dat ging best goed tot ik langs Avebe fietste, dat is net buiten Hoogezand toen begon het te plensen, dus ik snel terug naar het dichtbijzijnde treinstation. Trein op het nippertje gehaald, en dat was de trein van 07:00 uur. Nou ik kan je vertellen als je tevaak met die trein moet knap je totaal af werkelijk waar. Wagonladingen vol kantoorslaven, en die slaven stralen het ook nog eens uit ook! Mij beschuldigend aankijkend waarom ik zo vrolijk kijk want als je naar je werk moet heb je geen reden om vrolijk te zijn nemen zij. Jammer voor hen heb ik geen last van het oom Tom complex dus ik blijf mij zelf en ga met plezier naar mijn werk. Toch was ben ik een beetje, heel klein beetje bang om aangestoken te worden.

Dus was de keuze om eens op de fiets richting Groningen te gaan eigelijk wel logisch, alleen zit ik dan met familie die zich zorgen maakt om mijn slechtziendheid want dat is in combinatie met fietsen een beetje link. Maar ja ik denk maar zo dat de gehandicapte zelf dondersgoed waar de grenzen liggen en met dat idee stapte ik vanmorgen met een goed gevoel op de fiets. 50 minuten later kwam ik bezweet aan op het werk, de wind had flink zijn best gedaan om tegen te werken en met de versnelling op 3 krijg je ook niet echt het Armstrong gevoel, dus ik moest stijf op de trappers. Na het werk moest ik nog wat dingen afgeven bij mijn zus, om discussies uit de weg te gaan besloot ik mijn fiets een straat verderop te parkeren en liep het laatste stukje naar haar huis. Op deze manier voorkom je eindeloze disscussies al voelde ik me een beetje als Rasmussen, ik vondt het eigelijk wel best. Na wat babbels liep ik weer naar mijn fiets en ging weer richting Hoogezand. Onderweg hield ik halt op een brug, ik herhaal op een brug. Ik had effe mijn telefoon gecheckt want wie weet wie er gebeld had. Misschien mijn andere zus die verdwaald was op weg naar Spanje. Die denkt dat broerlief alles op kan lossen met internet. Maar nee dus nada, niets geen berichten. Terwijl ik in gedachten verzonken van het uitzicht aan het genieten was werd ik ineens door een ruwe stem uit een luidspreker weer in deze wereld gebracht. Een felle stem uit een luidspreker had een eenvoudige maar duidelijke boodschap '' Ga als een donder van de brug af want er komt een boot aan!!!!! " Met de schrik om het hart fietste ik door de dichte slagbomen heen. Na een paar meter fietsen had de schrik plaats gemaakt voor een gulle lachbui die de rest van de rit aanhield…………

Ach ik had het toch maar effe geflikt, mijn zus moest eens weten , maar geluikkig leest ze dit toch niet…………………………


PS Speedy staat voor mijn nickname op het www

Het flinke kikkertje

Er was eens een koers van kikkers. Het objectief was de top van een zendmast te bereiken. Vele mensen verzamelden zich om ze te zien en ze toe te juichen. De koers startte. De mensen geloofden eigenlijk niet dat de kikkers de top zouden bereiken. Alle opmerkingen die men hoorde waren als de volgende: “Belachelijk !!! Ze geraken er nooit!" De kikkers raakten één voor één ontmoedigd, behalve eentje dat verder klom en de commentaren gingen verder: "... Echt niet de moeite !!! Ze geraken er nooit!..." En de kikkers gaven zich één voor één gewonnen,Op het einde gaven ze allen op, behalve eentje dat, tegen alle opmerkingen, in doorzette … , uitgezonderd dat ene kikkertje dat, eenzaam en ten koste van een enorme inspanning, de top bereikte. De andere kikkers, stomverbaasd, wilden weten hoe ze het had aangepakt. Eentje benaderde haar om haar te vragen hoe ze er in geslaagd was haar object te bereiken. En ze ontdekte dat... het kikkertje doof was !


Wat is nu de moraal achter dit verhaaltje? Juist je kan met of zonder handicap alles bereiken wat je zelf wilt als je er zelf maar in gelooft!

Le tour

Le tour verdringt alle ellende in Irak van de voorpagina van de kranten. De tour is letterlijk ontploft vandaag, dankzij de ETA werd het vandaag echt explosief. Weer een renner en zijn ploeg uit de toer. Er wordt geen etappe verreden zonder dat er een renner geboeid wordt afgevoerd vanwege vermeend dopinggebruik. Enge dingen zoals EPO en bloeddoping hebben sommige sporters nodig om de tour en andere wedstrijden te kunnen volbrengen. Dat zijn eigelijk de kneuzen van de sport, mits omonstotelijk vast is te komen te staan dat men ook daadwerkelijk schuldig zijn. Aan dat schuldig zijn zet ik zo de laatste dagen mijn vraagtekens. Er worden naar mij idee teveel renners betrapt de laatste dagen. Als serieuze topsporter moet het toch in in je op komen om iets van een of ander verboden vrucht te nemen? Misschien ben ik naief maar kan je als je het toch stiekum gebruikt echt trots zijn op je prestatie? Gaan je handjes dan evengoed de lucht in, en zijn die tranen van blijschap echt of gewoon gemaakt omdat het wat voor de buitenwereld wat moet lijken. Maar ben je ook even zo schuldig als wanneer je een reep chocola hebt genuttigd waar net teveel van een of ander stofje inzit? Het Franse bureau die de dopingtests van de renners utvoert lijkt ook een dubieze rol te spelen, want telkens weer lekt voortijdig onderzoeksresultaten uit, die dan breeduit in de Franse telegraaf gemeten wordt. Mij idee hierbij is dan dat als ze zo goed kunnen lekken ook wel de testbuisjes kunnen verwissellen, zogenaamd expres per ongeluk. Als de trend zo door zet is het nog maar de vraag of Rasmussen Parijs wel haalt, hij zal echt goed op zn tellen moeten laten want voor je het weet word het weerloos musje meedogenloos neergeschoten door zijn bloeddorstige jagers. Het is jammer dat zn mooie sport vernield wordt door dit soort buitensporigheden, het lijkt er op dat dit soort dingen niet meer weg te denken is in de wereld van topsport.

Zal de Grunner kouke al op de lijst van verboden middelen staan?

Hoe sterk is de eenzame loper?

Het was in de middagpauze ik liep door de Herestraat en ik moet zeggen dat het slechte weer ook wel zn voordelen heeft ik werd tenminste niet lastig gevallen door de jehova’s van de boekenclub of door puisterige en geile pubers van onfris Nederland. Maar dat is dan ook het enige echte voordeel wat ik bij dit herfstweer hartje zomer kan bedenken. Omdat ik geen paraplu meer had, en niet meer als een half verzopen kat op het werk wilde verschijnen kocht ik me een hele mooie paraplu. Toen ik buiten stond liet het gloednieuwe ding maar mooi in het plastic. Niet om tegen een woekerprijs aan het einde van de Herestraat te gaan verkopen maar puur omdat ik om me heen steeds paraplus kapot zag gaan. Wanhopige mensen die probeerden nog enigszins droog te blijven onder restanten van hun eens zo trotse paraplu. De wind maakte geen onderscheid tussen kleuren, daar ging een witte en even verder op bezweek een zwarte en dat terwijl die paarse met witte stippen stoer heel bleven in de wind. Dat is nu altijd zo dat de meest afschuwelijke kleuren gewoon niet kapot willen gaan hoe hard de wind zijn best doet.

Met dit weer komen er altijd van die aparte toepasselijke teksten bovendrijven in mijn hoofd. In dit geval was het wat fladders van Boudewijn de Groot. Aan de deze grootheid heb ik mijn tweede naam te danken. Hoe sterk is de eenzame fietser die krom gebogen over zijn stuur tegen de wind, Zichzelf een weg baant. Naar buiten kijkend kwam ik meteen tot de conclusie dat de tekst totaal niet op mij sloeg, ook al maak je er een hardloper van die fietser. Die fietser is gewoon een mietje die niet eens met de kleine wil gaan fietsen ook al schijnt de zon. Ik als hardloper trotseer alle omstandigheden zoals vanavond vele muggen, omgewaaide bomen, gesloten bruggen en verdwaalde bestelbusjes op fietspaden. Nou ja ik was bijna als een soort mug op het raam van het busje beland maar ja dat effe ter zijde.

Je bent pas echt sterk als eenzame loper als je alle obstakels overwint!!!!!

Verjaardagen

Deze maand lijkt het wel de maand van de verjaardagen. De een na de ander viert zn eigen mijlpaal, of je nu 50, 90 of 15 bent geworden dat maakt niets uit. Nou ja niet helemaal natuurlijk want met de 90 zet je toch wel echt een stap richting het naderend eind. Dus vier je het zolang je er nog bent. Lekker eten bij de ander, lekker eten en dansen weer bij een ander en de klok kapot kijkend bij weer een ander. Iedereen kent ze wel de leuke en anderzijds verplichte verjaardagen. Die verplichte verjaardagen kent iedereen wel, het geleuter over de politie en andere maatschappelijke kroegpraat is niet van de lucht en het zijn dan vaak altijd de zelfden die wartaal uitslaan. Nog erger zijn die verjaardagen waarbij veelzijdig over een ander geluld wordt, bij zn verjaardag weet je een ding zeker namelijk dat wanneer je zelf weg bent jij aan de beurt bent om besproken te worden.. Wat vier je nu nou eigelijk precies? Sta je dan echt stil dat je een jaartje ouder wordt?, of is het gewoon je zelf goedkoop op een voetstuk plaatsen om alle aandacht naar je toe te trekken? Een jaar ouder worden moet dat een prestatie zijn?, net zn prestatie als een marathon te volbrengen in een pr tijd of is het nog altijd zo dat de verjaardagen vanzelf komen en gaan naar mate de tijd verstrijkt. Zelf mocht ik het afgelopen vrijdag vieren, het was leuk gezellig en men vond het eten ook goed weg te werken. De groep genodigden paste ruim in de euroborg, maar de gezellig was er zeker niet minder om want tot in de kleine uurtjes werd mijn prestatie van nog een jaar erbij gevierd!!!

Vandaag was het weer tijd voor de volgende verjaardag, en dat was er eentje van eten, eten en nog eens eten en dansen………