Eventjes Mono...

Vandaag is het een week geleden dat ik in het ziekenhuis bij lag te komen van de ingreep. Nu een week later ben ik weer in het ziekenhuis om de hechtingen en tampon uit het oor te laten halen. Dit keer niet al te lang gewacht in en dat mag ook wel es gezegd worden. Bij de meeste afspraken is uitloop van een half uur niet echt uitzonderlijk, maar ja je wordt geholpen en dat kunnen ze in veel andere landen niet zeggen. Maar enfin was snel aan de beurt en even zo snel waren de hechtingen verwijderd zag er mooi uit dus met andere woorden geen complicaties. De tampon wat meer een grote lange wat was van een halve meter lang was er ook vlot uit, en nee verder werd er niets uit het oor getoverd. Het lucht tussen huid en schedel was inmiddels ook verdwenen.

Voor de ingreep werd er gezegd dat er een kleine kans was dat een deel van mijn restgehoor in het linker oor gespaard zal blijven. Dat is niet gelukt ik deed het gehoor apparaat in zondat dat ik maar ook iets hoorde. Ik had er op gerekend maar het is toch een beetje een rare gewaarwording van bijna een heel leven lang elke ochtend je gehoorapp in te doen en ineens blijft het stil. Maar nog eventjes wachten en het komt weer terug. Op een hele andere manier dat wel maar de verwachtingen zijn dat dit veel beter zal zijn een soort wederopstanding dus. Het gehoorapparaat is voltooid verleden tijd, het is met pensioen. In het ziekenhuis hebben ze hem al ten ruste gelegd in een mooie doorzichtig potje met voldoende plaats voor mijn rechter gehoorapparaat terzijndertijd..

Nu is het de zaak weer een beetje een normaal ritme te krijgen. Morgen naar mijn eigen stek en dat zal wel wennen worden na alle goede zorgen van mijn ouders.

Operation Day

Na de eerste dag van wat gesprekken en rondkijken in de stad van de zieken was het mijn beurt O-day oftewel Operation day. Had een mooie kamer met uitzicht op de stad. De operatie was als eerste die dag gepland. Gelukkig voor mij kwamen die nacht geen onverwachte toestanden waardoor mijn operatie uitgesteld moest worden. De nacht slecht geslapen en dat is natuurlijk ook niet zo vreemd, je ligt immers niet in je eigen bed en een operatie is altijd wel spannend. Maar toch ging de nacht best wel snel voorbij, tegen half acht werd ik al weg gebracht, getooid in een mooi blauwe operatiehemd. Na een ritje van ongeveer 10 minuten kwam ik in een soort van parkeerhal terecht voor ziekenhuisbedden. Ik was een van de eerste daarna kwamen er druppelsgewijs bedden met inhoud aangereden. Ieder wachtend op zijn of haar operatie. Ineens werd ik opgehaald door 2 in het groen geklede dames. Ze reden me weg richting de operatiekamer, en na een paar klapdeuren kwam ik terecht in een soort van Green zone. Werkelijk overal liepen groene mensjes elk druk bezig met de voorbereiding van hun operatie. Als je nagaat dat er ongeveer 23 operatiekamers zijn kan je misschien voorstellen dat de drukte daar in de gang niets onderdeed als die van in de Herestraat op zaterdagmiddag half drie. Nog een stel klapdeuren en daar was ik dan in de kamer waar het allemaal ging gebeuren. Veel bedrijvigheid, ik geloof dat er wel 15 man en vrouw met van alles bezig waren. Al snel kreeg ik het infuus en niet lang erna de narcose. Heel langzaam kwam het spul opgang. Het laatste wat ik zag waren de mooie ogen van de leerling narcotiseuze, ze zwaaide nog even van ga jij maar gauw lekker slapen. Wanneer je in slaapt valt bij het zien van zulke ogen kan je ook niet anders dan heerlijk slapen!

Dan hebben we nu een gat in de tijd……

Kwart voor 12 werd ik weer wakker, en alles was achter de rug. Dat is best een raar gevoel want voor mij idee was ik nog niet zo lang weg geweest. Waar waren die mooie ogen? Ik voelde me aardig dus geen misselijkheid of andere toestanden die je na een operatie mag verwachten. Even dacht ik is dit het? De dag ervoor had ik allerlei beroerde mensen gezien op de afdeling dus was er van uit gegaan dat het nu mijn beurt was. De dokter kwam al snel vertellen dat het goed was verlopen en dat ze eigelijk zeer tevreden was en alles binnen vier uur hadden voltooid. Het hoofdverband lijkt wel stoer, ik leek meer op een te ver doorgelopen rugbyer dan een die aan zijn oor is geopereerd.



Ik moest nodig plassen en dat is wel vreemd met een katheter erin, gelukkig werd die al snel verwijderd! Uurtje later was ik terug op de afdeling. Ik voelde me best wel goed maar zo gauw ik omhoog wilde werd mij er aan herinnert dat ik geopereerd was, nog een beetje zwakjes en lichtjes in het hoofd maar ja de ingreep is achter de rug en dat is het voornaamste! De eerste dag niet uit bed geweest, en de tweede dag na de operatie sporadisch om naar de wc te gaan. Het lopen was wel eventjes weer wennen maar alles heeft zijn tijd weer nodig. Zo schijnt er wat lucht tussen de schedel en huid te zitten maar dat is geloof ik werkelijk de enige complicatie als je het überhaupt een complicatie mag noemen. Daarom zit ik nu nog een weekje extra met drukverband op Mn hoofd, beetje pijnelijk dat wel. Intussen blijkt dat ik een longstayer ben geworden op de verpleegafdeling want in een week tijd heb ik maar liefst 6 andere kamergenoten gehad. Komende tijd even rustig aan doen en dan is het aftellen naar de dag waarop alles wordt aangesloten en het horen echt gaat beginnen! Laten we dat D-day gaan noemen ..

Verder laat ik me de komende dagen verzorgen door mijn lieve ouders, en voor de rest is het veel slapen :)

Let's go

Vandaag is het zover, dag 1 van de opname in het UMCG. De tas was van het weekend al goed bepakt. Heb aan alles gedacht waar onder de badlaken voor bij het zwembad. Het lijkt een beetje als je op vakantie gaat, dan zit je ook met vragen zoals wat neem ik mee en wat niet en neem ik niet teveel mee. Nou daar heb ik mij het afgelopen weekend mee bezig gehouden. Resultaat mag er zijn met een volle sporttas. Straks inchecken en hopelijk krijg ik een kamer met stadzicht. Ik probeer verslag te doen van de komende week hier op de blog maar weet nog niet of het gaat lukken, maar goed dat zien we dan wel weer.

Ik ben er klaar voor!!!

Let's go!!

Rogier

De bevestiging

Al een week keek ik hier naar uit, de bevestiging! Natuurlijk heb ik het nu niet over een reis naar Egypte. Maar inderdaad de bevestiging voor opname in het ziekenhuis voor de CI operatie. Tot mijn grote verbazing was deze 3 dagen eerder gepland dan reeds aangegeven datum van 17 februari. Nu is het mijn beurt op 14 februari aanstaande, nu mis ik mooi alle valentijnskadootjes. Maar goed wat er tegenover staat is nog veel mooier. Het is spannend moet ik eerlijk toegeven, vorige week al nieuwe boxtershorts gekocht terwijl ik nog een hele stapel mooi spul heb liggen. Volgens dames die geregeld winkelen vermindert kopen de spanning, dus hou ik het daar ook maar op!. Ook heb ik mijn haar laten groeien en werkelijk het is nog nooit zo lang geweest in jaren!, ik voel haast al een soort matje in de nek, maar dat lijkt me zelf eerlijk gezegd erg sterk want het is hooguit 5 mm..

Er is mogelijk om internet bij het bed te hebben begreep ik uit het dikke informatieboekje en dat gaan we natuurlijk regelen :) en heeeeeeel misschien gaat de webcam mee te operatiekamer in, en als jullie dan op een speciale site inloggen en dik betalen natuurlijk kunnen jullie live meekijken leuk of niet :) (effe voor moeders dit is een GRAPJE)

Nog 12 dagen!

Cochleair Implantaat

Wat begon op 7 oktober met een standaard bezoekje aan het Audiologisch centrum in het UMCG voor nieuwe gehoorapparaten eindigt in totaal iets anders. Tijdens het testen bleek dat mijn gehoor fors achter uit gegaan is en met wat rekenwerk kom je al gauw uit op 25 decibel gehoorverlies in 5 jaar tijd. Dat is veel, veel te veel natuurlijk. Al gauw kwam er de gehoorimplantaat oftewel de Cochleair Implantaat te sprake. Dit was iets volkomen nieuw voor mij, natuurlijk had ik wel eens wat mensen mee zien lopen maar dacht altijd dat het voor echte doven was. Ik voelde mij nooit doof, en dat als ik mijn gehoorapparaten uit zal doen erg weinig hoor. Ik ben altijd al slechthorend geweest vanaf mijn geboorte en daar heb ik eigenlijk jarenlang met behulp van gehoorapparaten nooit echt veel hinder van ondervonden. Maar het werd steeds minder en altijd was ik er goed in om excuses te bedenken. Het lag aan de gehoorapparaten, de onlangs geleden verkoudheid en die mensen aan de telefoon praten ook wel verdomd veel binnensmonds. Zo kan ik nog wel wat opnoemen maar in feite heb ik mijzelf voor de gek zitten houden. Ik moet er wel bijzeggen dat wanneer ik nieuwe gehoorapparaten kreeg ze in het begin wel goed werkten maar na 2 jaar was het vaak al weer een stuk minder.

Maar ineens zit je dan bij een intake gesprek voor een CI. De uitleg was verhelderend en duidelijk dat het een uitkomst voor mij kunnen zijn. Vooral vanwege het feit dat ik een kokerzicht heb door Retinitis Pigmenthosa waarvan het zicht kan verslechteren, dan is een goed gehoor erg belangrijk. Tijdens het gesprek stond er een grote doos op tafel waar alles in zat. Het was eerst wel even schrikken toen ik het apparaat zag, het was best groot en opvallend. Snel stapte ik over deze vrees heen, als het helpt dan moet het maar dacht ik bij mij zelf. Maar goed de intake gesprek was het begin van een lange reeks van onderzoeken en afspraken in het ziekenhuis en Kentalis. Ik heb vanaf 24 oktober maar liefst 12 keer de stoelen uit geprobeerd van het UMCG en Kentalis. Er komt veel bij kijken, en dat is ook logisch want het is niet even zo dat de amandeltjes geknipt worden. Van evenwichtsonderzoeken tot gezichtsveldonderzoek ik heb het allemaal doorlopen en het werd steeds duidelijker dat een CI voor mij een uitkomst zal zijn. Op 5 januari kreeg ik uiteindelijk de uitslag van de scan, dit was eigenlijk het belangrijkste want zal er in mijn binnenoor ergens niet iets goed zijn geweest hield het hele verhaal op en dat zal na alles wel een grote teleurstelling zijn geworden. Maar gelukkig bleek dat tot zover het goed is alles prima in orde was aan de binnenkant de oren. Dit was de bevestiging dat het wat de technische kant betreft geen belemmeringen meer waren. Wat mij ook tevreden stelde was de oogonderzoeken, want het was al een tijd geleden dat ik dit voor het laatst had laten doen. De achteruitgang bleek mimimaal te zijn en dat geeft toch wel een goed gevoel al zegt dat niets over de toekomst.

Vandaag 24 januari is de kogel door de kerk!!. Ik ga het definitief doen alle onderzoeken zijn gunstig uitgepakt en het Umcg heeft een positief advies uitgebracht. De operatie zal op 17 FEBRUARI plaats vinden en dat is al snel!, maar ik denk dat wel goed is omdat er anders veel te lang mee bezig blijft. Wat mijn verwachtingen betreft, ik hou het op stabilisatie van wat ik nu hoor en alles wat meer bij komt is alleen maar mooi mee genomen. Maar als ik alle verhalen zo om me heen hoor dan zal ik heel anders en beter gaan horen. Het is niet zo dat wanneer ik het ding aangesloten krijg meteen alles goed zal gaan, ik zal er mee opnieuw leren horen. Mij rest niets dan afwachten, want na de operatie duurt het ongeveer 6 a 7 week voor ik het apparaat aangesloten krijg en dan begint het nieuwe horen pas!

Ik hou jullie op de hoogte van de vorderingen, hier onder volgt wat technische details van de implantaat.

Werking van de Cochleair Implantaat

Een cochleair implantaat is een apparaat dat aan dove kinderen en volwassenen de mogelijkheid biedt weer iets te horen. Dit gebeurt doordat het CI de functie van de zintuigcellen in een beschadigd binnenoor overneemt en de intact gebleven gehoorzenuw direct elektrisch stimuleert.

Een cochleair implantaat bestaat uit een uitwendig en een inwendig (geïmplanteerd) gedeelte (zie afbeelding). Tijdens een operatie wordt het inwendig gedeelte geplaatst, het uitwendig gedeelte wordt enkele weken na de operatie aangesloten. De microfoon van het uitwendige gedeelte vangt de geluiden op en zendt de informatie naar een spraakprocessor, die het geluidssignaal omzet in elektrische pulsen. Deze pulsen worden via een snoertje overgebracht naar een zendspoel. Deze zendspoel maakt met behulp van een magneet contact met een ontvanger onder de huid op de schedel.



De ontvanger geeft het elektrisch signaal vervolgens door aan de elektrode, die tijdens een operatie is ingebracht in het binnenoor (het slakkenhuis of de cochlea). De elektrode geeft elektrische pulsen af, die opgevangen worden door de nabijgelegen zenuwuiteinden van de gehoorzenuw. De gehoorzenuw geeft op zijn beurt het signaal door naar de hersenen. Voorwaarde voor het succesvol toepassen van een CI is dus dat de gehoorzenuw en de daarachter liggende zenuwbanen goed functioneren.

Met een CI kunnen zowel zachte als harde geluiden en spraak worden waargenomen. De kwaliteit van de geluids- en spraakwaarneming is echter anders dan bij goedhorenden. Dat is logisch, omdat goedhorende mensen over ongeveer 3.000 zintuigcellen beschikken om geluids­signalen door te geven aan ca. 30.000 zenuwuiteinden. Bij een CI wordt het geluid eerst omgezet in een elektrisch signaal en wordt de functie van de 3.000 zintuigcellen overgenomen door maar een beperkt aantal elek­troden (maximaal 22). Desondanks kan belangrijke informatie toch worden overgedragen aan de gehoorzenuw.

youtubefilmpje over de werking van de CI. (excuus voor het kwaliteit van het geluid)

Tuesday's Gone

Train, roll on
On down the line
Won't you, please, take me far
Far away
Now I feel the wind blow
Outside my door, and
I'm leaving my woman at home (my baby's gone)

Tuesday's gone with the wind, yeah
My baby's gone, gone with the wind
Long gone

And I don't know, where I'm going
I just want to be, left alone (oh, yeah)
When this train ends, I'll try again, ooh
I'm leaving my woman at home
My baby's gone

Tuesday's gone with the wind (ooh, yeah)
Tuesday's gone with the wind, yeah
Tuesday's gone, gone with the wind, yeah
My baby's gone with the wind
Train, roll on
Jump on
Yeah
Haha, yeah

Tuesday's gone with the wind (yeah, yeah)
Tuesday's gone with the wind, yeah
Tuesday's gone, gone with the wind, yeah
My baby's gone with the wind
Train rolls on

Train, roll on, many miles from my home see I'm
I'm riding my blues babe, blues away, yeah
Well Tuesday you see, ooh, she had to be free, yeah
But somehow I've got to, to carry on (my baby's gone)

Tuesday's gone with the wind
Tuesday's gone, long gone with the wind, Tuesday's gone
Tuesday's gone with the wind
My baby's gone with the wind
Train, roll on
Train, roll on (yeah)

Ride on train
Ride on train
Ride on train
Train, ride, train, ride on
Train, roll on
The train it rolls on
Train, roll on
Train, roll on

Lord, I can't change (I can't change)
Lord, I can't change (I can't change)
Lord, I can't change
Lord, I can't change, yeah (yeah-yeah / train, roll on, yeah)
Ride on train, yeah, yeah, yeah,yeah (yeah)
I can't change

Train, roll on
Ride on train
Lord, I can't change, no
I can't change
Ride on train

Doodgewoon

Jong geleerd, oud van de trap gepleurd

Voor een paar weken geleden ben ik nogal van de trap gevallen. De 14 treden waren in een razende tempo genomen. Ik gleed weg van de bovenste tree en ging als een speer.

Toen ik nog een stuk jonger laten we zeggen in het jaar 1978 was ik nogal voorzichtig bij het op en af gaan van de trap in mijn school. Het was een voor een klein jochie als ik een enorm grote trap. Het was niet alleen enorm groot maar het kraakte ook van alle kanten. Het was echt een oude houten trap waarvan de treden door de vele kinderschoentjes al aardig versleten raakte.

Anno nu vlieg ik over de 12de en 10de tree naar beneden, vermoeidheid en onvoorzichtigheid waren de hoofdingrediënten van deze vrije val.

Daar stond ik als jongetje boven aan die grote trap, bij elke stap die ik richting de trap maakte begon het heviger te kraken. Ik voelde mijn hart in mijn kinderschoentjes bonken. Misschien toch maar de afdaling maar even uitstellen. Heel behoedzaam liep richting het raam in de gang maar daar kraakte de vloer nog veel erger. Ik deed het bijna in mijn broek.

Met de volle vaart beukt mijn lichaam zich in de hoek van de trap, maar door de vaart en waarschijnlijk ook mijn vroegtijdige wintervachtje stuiter ik vrolijk verder naar beneden. Nog 5 treden te gaan.

Na een tijdje uit het raam gekeken te hebben verzamelde ik al mijn jonge moed en begaf me heel behoedzaam naar de grote trap. Het krakende hout leek met de stap erger te worden. Ik hield me met een hand heel goed vast aan de trapleuning en zette heel behoedzaam de eerste stapjes naar beneden. De angstzweet moest tot ver in de omtrek te ruiken zijn geweest. Nog 2 stapjes en ik ben bij de luidst krakende trap welke zich precies in het midden van de route bevindt, daar aangekomen klem ik mijn hand erg stevig aan de leuning vast. Het kraakt net alsof die tree is zeggen wou, maar er gebeurt niets. Het gaat goed nog een paar treden.

Intussen kom ik met een forse smak op de stenen vloer terecht, eindbestemming van de vrije val. Niets geen lieve vrouwenstem die me compliceert met de gekozen vluchtmaar dikke kop en nekpijn en een zwaar gekneusde schouder en rechterarm. Dit resulteerde in een avondje ziekenhuis waar ik het gehele ER pakket aangeboden kreeg. Erg balen allemaal en vooral omdat er geen enkele knappe verpleegster in de buurt bleek te zijn, maar ja heb 3 uur liggen staren nar het plafond.

Eindelijk weer boven!

Himno Nacional

Puro chile es tu cielo azulado
puras bisas te cruzan tambien
y tu campo de flores bordado
es la copia feliz del eden
majestuosa es la blanca montana
que te dio por baluarte el senor
que te dio por baluarte el senor
y ese mar que tranquilo te bana
te promete futuro esplendor
y ese mar que tranquilo te bana
te promete futuro esplendor

Dulce patria recibe los votos
con que chile en tus aras juro
que o la tumba seras de los libres
o el asilo contra la opresion
que o la tumba seras de los libres
o el asilo contra la opresion
o el asilo contra la opresion
o el asilo contra la opresion

Wat eten we vandaag?

Het is voor de meesten van ons een hele toer om elke dag weer wat leuks op tafel te zetten. Tenminste als je voor meer dan 1 persoon kookt. Zelf kan ik wel aardig potje koken en heb daar ook veel plezier in. Bij anderen gaat het wat moeilijker of hebben dat gewoon niet van huis uit mee gekregen. Het is altijd weer een leuk en verbazendwekkend schouwspel die ik in de AH in de Boteringestraat aantref. Wanneer je er ook komt je ziet altijd wel wat jongelui in de weer met zn doe het zelfpakket van Knorretje. Aandachtig lezen ze wat ze nog meer nodig zijn voor de prut. Vaak niet wetend dat ze midden in het gangpad staan en de doorstroming belemmeren. Maar goed ieder zn eigen ding denk ik dan. Laatst was er een dame die aan een van het winkelpersoneel vroeg wat een courgette was want dat had ze nodig volgens de verpakking. Tja ze was inderdaad blond...

Vandaag zat ik ook weer zn studentikoze gozertje van begin 20 in de AH staan met in zijn handen een pak van een en ander. Hij leek me wat nerveus, want misschien wist hij niet welke ingredienten bedoeld werden? of kreeg hij een leuke dame te eten? Bij het laatste zal hij waarschijnelijk zeer kansloos zijn, tenmiste in mijn ogen dan!, misschien dacht ik er te ver in door. Maar zag het voor me, kamer opgeruimd, kaarsje aan, muziekje op. Misschien nog een huismerk wijntje erbij en het voedsel uit verpakking. Mams zal waarschijnelijk nog effe tig keer gebeld zijn voor de kooktips. Dan het grote moment, de dame in kwestie komt. De deurbel gaat en het studentje doet open. Er staat werkelijk een bloedmooie dame voor de deur en ze heeft ook nog een vlotte babbel. Het wijnje smaakt goed, en dan komt het eten op tafel. De student wacht met spanning haar eerste hap af. Ze proeft en op haar gezicht verschijnt een blik van herkenning, volgens mij komt dit van knorretje......
Mission Impossible dus voor de student in kwestie, helaas maar waar. je kan beter zelf echt iets maken dan dat je het door een of andere fabrikant laat doen. Dus wees zelf creatief en verras de vrouw van je dromen met eigen creatie, en als dat niet lukt kan altijd moeders raad gevraagd worden. Wat betreft die knorretje pakken liever vandaag dan morgen inschepen naar Afrika......

100.000ste bezoeker!

Vandaag een historische dag want wartaal heeft zijn 100.000ste bezoeker mogen ontvangen. De meeste bezoekers komen vanzelfsprekend uit Nederland maar daarnaast heb ik de halve wereld over de vloer gehad. De 100.000ste bezoeker kon er een zijn uit Haiti, Suriname of Chile. Na bestudering van de bezoekersteller is gebleken dat de 100.000ste bezoeker uit Chile komt, en deze leuke bovenstaande dame! Ze was blij verrast met de fles wijn die ze van Wartaal gekregen heeft puur omdat ze de 100.000ste bezoekster was. Op naar de volgende 100.000!!!!